เวลานี้ ฟางอวี่ฉิงกำลังขดตัวอยู่ในห้องเช่าของตัวเอง ห่มผ้าห่มสองชั้นไว้แน่น
ถึงแม้จะเปิดแอร์ไปที่ 40 องศาแล้ว แต่อุณหภูมิภายในห้องกลับไม่ถึง 0 องศาเลยด้วยซ้ำ
เธอหนาวจนตัวสั่นสะท้าน รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวมีลมเย็นพัดเข้าไปในผ้าห่ม
เมื่อเห็นรูปที่จางอี้ส่งมา ฟางอวี่ฉิงก็เบิกตากว้างทันที
เธอไม่อยากเชื่อเลยว่า ในสภาพอากาศที่หนาวเย็นขนาดนี้ จางอี้ยังนุ่งห่มสบาย ๆ กินสเต๊กและดื่มไวน์แดงอยู่ที่นั่น
ทั้งที่พวกเขาก็อาศัยอยู่ในอาคารเดียวกัน!
ทำไมถึงเหมือนกับอยู่กันคนละโลก?
โดยเฉพาะเมื่อเห็นสเต๊กชวนน้ำลายสอและไวน์แดงชั้นดีบนโต๊ะ น้ำลายของฟางอวี่ฉิงก็แทบจะไหลออกมา
ในฐานะดอกบัวขาวมือฉมังและนักล่าทรัพย์ เธอย่อมศึกษาของหรูหราเหล่านี้มาแล้ว
จากความรู้ของเธอ สเต๊กที่จางอี้กินดูก็รู้ว่าเป็นเนื้อวากิวคุณภาพสูงแท้
โดยเฉพาะไวน์แดงฝรั่งเศสที่วางอยู่ข้างมือ ต้องเป็นไวน์จากชาโตว์แน่นอน ราคาขวดละไม่ต่ำกว่าสองสามหมื่น!
ตอนนี้ตัวเองหนาวแทบตาย แต่จางอี้กลับใช้ชีวิตสุขสบาย ฟางอวี่ฉิงจึงอิจฉาจนแทบขาดใจ
เธอรีบส่งข้อความไปหาจางอี้
“ดีจังเลยนะ คนอื่นก็อยากกินสเต๊ก ดื่มไวน์แดงเหมือนกัน!”
เธอคิดว่าการบอกใบ้ของตัวเองชัดเจนมากแล้ว
ถ้าเป็นจางอี้คนก่อน ตอนนี้คงรีบเอาสเต๊กกับไวน์แดงมาให้เธอแน่นอน
แต่พอจางอี้เห็นประโยคนี้ เขากลับหัวเราะอย่างชอบใจ