ไม่นาน จางอี้ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของป้าหลินราวกับหมูถูกเชือด
หลังจากเฉินเจิ้งหาวบุกเข้าไปในบ้าน ก็ตบหน้าป้าหลินอย่างแรงฉาดหนึ่ง
"ยายแก่ เจ้าหลอกเอาของเพื่อนบ้านมา ข้าลงโทษแทนสวรรค์!"
เฉินเจิ้งหาวหัวเราะดังลั่น
ป้าหลินถูกตบจนล้มลงกับพื้น หัวหมุน พูดไม่ออกอยู่พักใหญ่
เฉินเจิ้งหาวสั่งลูกน้องว่า "ค้นซะ เอาของกินของดื่มในบ้านนี้ไปให้หมด! นี่พวกเพื่อนบ้านอุตส่าห์สะสมกันมา จะให้ยายแก่นี่ได้ยังไง!"
พวกลูกน้องหัวเราะหึหึ ยิ้มย่องเข้าครัวกับห้องนอน รื้อค้นทุกซอกที่ซ่อนของในบ้านป้าหลินจนหมด
ไม่นานก็เจอของกองใหญ่ ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมปัง คุกกี้ น้ำดื่ม ฯลฯ
ป้าหลินร้องไห้คลานเข้ามา กอดขาเฉินเจิ้งหาวว่า "พวกคุณเอาของไปหมดไม่ได้นะ นั่นของที่บ้านฉันสะสมไว้เองด้วย พวกคุณเอาไปหมดแล้ว ฉันกับหลานจะอยู่อย่างไง!"
เฉินเจิ้งหาวจ้องนางเย็นชา หัวเราะเยาะว่า "เกี่ยวกับข้าหาไม่! ไปไกลๆ!"
พูดจบ ก็ใช้ขาข้างที่ยังดีถีบใส่หน้าป้าหลินเต็มแรง
"อ๊าก!!"
ป้าหลินร้องเสียงเหมือนหมูถูกเชือด ถลาล้มไปข้างหลัง
ตอนนั้นเอง จู่ๆ ในห้องนอนก็มีเสียงตะโกนว่า "พวกหมาแก ออกไปให้หมด!"
ที่แท้เสี่ยวหู่หลานชายป้าหลิน เห็นคุกกี้ช็อกโกแลตที่ตัวเองแอบซ่อนไว้ถูกคนค้นเจอ ก็ตาแดงก่ำ