?!
โจวเหยาหยาวเบิกตากว้าง รัวเครื่องหมายตกใจใส่ไปเป็นพรวน
เมิ่งซินหลิงส่งเสียงหัวเราะกลับมาเป็นชุด: 【ล้อเล่นน่า ไม่ได้จะเอามาเล่นสนุกด้วยสักหน่อย หาคนมาทั้งทีไม่คุ้มเลย】
เธอส่งลิงก์เว็บไซต์มาให้
โจวเหยาหยาวเปิดประตูบ้าน ถอดรองเท้าแล้วเปิดไฟ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟา
หาท่านอนสบาย ๆ แล้วซุกตัวลงไป ก่อนกดเข้าไปในลิงก์
หน้าเว็บโหลดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปรากฏข้อมูลเป็นการ์ดเต็มไปหมด
ผู้ชายมากกว่าผู้หญิง รูปโปรไฟล์ไม่มีรูปคนจริง ส่วนใหญ่เป็นภาพการ์ตูนกับทิวทัศน์
คำแนะนำตัวมีสารพัดแบบ
“กินข้าวเป็นเพื่อน” “พบผู้ใหญ่” “เดินเล่นเป็นเพื่อน” “กินหม้อไฟ”...
ราคาเริ่มตั้งแต่หลักร้อยไปจนถึงหลักพัน แถมยัง “บริการเขียนบทตามสั่ง” ให้อีกด้วย
ขณะที่กำลังเลื่อนดู ข้อความจากเมิ่งซินหลิงก็เด้งขึ้นมา:
【เป็นอะไรไป เธอก็โดนเร่งให้แต่งงานเหมือนกันเหรอ?】
【จริงด้วย ใบจบการศึกษาก็คือใบเร่งแต่งงานชัด ๆ】
โจวเหยาหยาวเม้มปาก กำลังกลุ้มว่าจะตอบอย่างไร เมิ่งซินหลิงก็ส่งคำเตือนด้วยความหวังดีมาให้:
【จะไปหาจากในเน็ตทำไม? เธอไม่ได้มีพี่ชายสารพัดความสามารถอยู่คนหนึ่งเหรอ?】
【ให้เขาช่วยสิ แค่รับมือกับญาติพวกนั้นไม่กี่คนยังไม่ต้องพูดถึง ฉันว่าถ้าแม่สื่อเจอเขาเข้าคงตกหลุมรักด้วยซ้ำ】
【เฮ้อ ร้องไห้.png】
【น่าเจ็บใจจริง ๆ ที่ตอนนั้นอายเกินกว่าจะยืมเขา ตอนนี้ยังเสียดายอยู่เลย แค่วันเดียวก็ยังคุ้ม】
โจวเหยาหยาวยิ่งไม่รู้จะตอบอย่างไร หรือจะบอกไปว่า ฉันแค่อยากรับมือกับเขาเองงั้นเหรอ?
เพื่อความรอบคอบ เธอส่งข้อความดักไว้ก่อน: 【เรื่องนี้อย่าบอกเขานะ】
เมิ่งซินหลิง: 【โธ่ เดาได้อยู่แล้ว】
โจวเหยาหยาว: “...”
เมิ่งซินหลิงนับเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความรักอยู่ครึ่งตัว วิเคราะห์เรื่องของคนอื่นได้เป็นฉาก ๆ แต่พอเป็นเรื่องของตัวเองกลับพ่ายแพ้ทุกครั้ง
โจวเหยาหยาวบอกว่านี่เรียกว่าทฤษฎีล้วน ๆ เมิ่งซินหลิงกลับบอกว่า นักวางแผนจะลงสนามเองไม่ได้
โจวเหยาหยาว: 【ไม่คุยแล้ว ฉันเลือกคนก่อน】
เมิ่งซินหลิง: 【โอเค】
โจวเหยาหยาวถอนหายใจ แล้วกลับไปยังหน้าจอ “เลือกเพื่อน”
ยิ่งเลื่อนดู คิ้วก็ยิ่งขมวดเข้าหากัน
ไม่มีรูปหน้าตรงสักคน แล้วจะเลือกยังไง?
อย่างคนนี้ ใช้โคมไฟเป็นรูปโปรไฟล์
จ่าย 400 หยวนเพื่อซื้อโคมไฟสักดวงหรือไง?
ยังมีคำว่า “อ่อนโยน เอาใจใส่ อยู่เป็นเพื่อนอย่างสบายใจ” อีก
อ่านหนังสือใต้แสงโคมงั้นเหรอ?
โจวเหยาหยาวตบหน้าผากตัวเองดังป้าบ
เธอลุกขึ้นนั่ง บิดเอวยืดเส้นยืดสาย แล้วเอนกลับลงไปดูส่วนสูงกับน้ำหนัก
ให้ตายสิ เลื่อนลงมาติด ๆ กันเป็นแถบ ทุกคนสูง 1.85 เมตรเหมือนกันหมด เป็นระเบียบกว่าทหารเสียอีก
ลองคิดดูสิว่าข้อมูลที่กรอกกันเองพวกนี้จะเชื่อถือได้แค่ไหน
ถ้าให้เข้าแถวกันจริง ๆ ต้าอวี่คงต้องเลื่อนเกษียณออกไปอีก
ยึดหลักซื้อของราคาเท่าไรได้ของเท่านั้น เธอจึงกรองราคาแล้วเรียงจากสูงไปต่ำ
นึกไม่ถึงว่าจะมีราคาหลักหมื่นด้วย
ใครบอกว่าตอนนี้หาเงินยากกัน?
คิดถึงกระเป๋าสตางค์แล้วเธอก็เลื่อนลงมา หยุดอยู่ที่ช่วงราคา 1,500 หยวน
ราคานี้พอรับไหว แต่ก็เสียดายเงินอยู่เหมือนกัน
ที่สำคัญคือถูกกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ยังไงก็ต้องพาไปให้เฉาจ้งดู
ถ้าหน้าตาขี้เหร่เกินไป เธอกลัวว่าตัวเองจะขายหน้าเสียก่อน
กดเข้าไปดูประวัติ
“อายุ 25 ปี จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ บริการจัดหาคู่ระดับพรีเมียม รับรองว่าพอใจ”
ดูเหมือนจะใช้ได้
แต่ตั้ง 1,500 หยวนเชียวนะ
ตั้งแต่นี้ไปอดข้าวครึ่งเดือนเพื่อเอาเงินคืนดีไหม?
โจวเหยาหยาวสูดหายใจลึก อดกลั้นความเสียดายไว้แล้วกดเปิดหน้าต่างแชต
อีกฝ่ายใช้คำหวานเกินพิกัด: 【สวัสดีครับพี่สาว~ อยากนัดเวลาไหนครับ? ผมจะวางตัวให้เหมาะสม ไม่ทำให้พี่เสียหน้าแน่นอน~】
ยังแนบรูปบรรยากาศมาให้รูปหนึ่ง
แสงสลัว ใบหน้าด้านข้าง แนวกรามชัดเจน ดูเหมือนจะใช้ได้อยู่
แต่พอนึกถึงเงิน 1,500 หยวน โจวเหยาหยาวก็ยังรู้สึกว่าตัวเองโง่ชะมัด
เธอคว่ำโทรศัพท์ลงบนอก แล้วนอนหงายอยู่บนโซฟา
ใกล้เดือนกรกฎาคมแล้ว อากาศร้อนมาก
บ้านเก่า ความร้อนจากเพดานค่อย ๆ แผ่ลงมา
เธอหลับตา เหงื่อเริ่มซึมขึ้นมาบนหน้าผาก
คลำหารีโมตแล้วเปิดเครื่องปรับอากาศ
ตอนเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ เธอก็นอนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นบ้านเฉาจ้งแบบนี้เหมือนกัน
เฉาจ้งถือโค้กกระป๋องเย็น ๆ ลงมาจากชั้นบน
เขาเดินมาข้าง ๆ แล้วเอากระป๋องโค้กแนบแก้มเธอ
เธอสะดุ้งเพราะความเย็นจนหดคอ แล้วลุกขึ้นนั่ง
เฉาจ้งยิ้มพลางถามว่า “สอบเป็นยังไงบ้าง?”
“ก็ใช้ได้”
เขานั่งลง เปิดกระป๋องโค้กแล้วยื่นให้ “รางวัลของเธอ”
ฤดูร้อนปีนั้นร้อนเป็นพิเศษ เสียงจักจั่นดังระงมมาจากนอกหน้าต่าง
เฉาจ้งนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงโซฟาอีกฝั่ง
ส่วนโจวเหยาหยาวนั่งอยู่อีกด้าน
หยดน้ำเกาะอยู่บนกระป๋องโค้กที่เธอถือ เธอมองเขา สายลมเย็นพัดมาอย่างอ่อนโยน
โทรศัพท์สั่นขึ้น
โจวเหยาหยาวสะดุ้งอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นนั่ง
เฉาจ้ง: 【ฉันถึงบ้านแล้ว】
เมื่อก่อนเธอตอบได้สารพัดแบบ
【ไม่เชื่อหรอก ถ่ายรูปมาให้ดูสิ】
【บอกมา ไปฝ่าไฟแดงมาหรือเปล่า】
【ผู้ใช้ที่คุณติดต่อกำลังส่งคำอวยพรให้คุณเดินทางปลอดภัย】
...
ตอนนั้นมุมปากของเธอยกขึ้นอยู่เสมอ
ตอนนี้เธอส่งหน้ายิ้มกลับไป แต่สีหน้ากลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
เฉาจ้งไม่ได้ตอบกลับมาทันที คงทำหน้าที่รายงานเสร็จแล้วก็วางโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้าง ๆ
โจวเหยาหยาวถอนหายใจ แล้วกลับไปคุยกับคนราคา 1,500 หยวนต่อ
อีกฝ่ายเก็บความลับเก่งมาก ไม่ยอมเปิดเผยข้อมูลอะไรเลย เอาแต่ย้ำประโยคเดียวว่า “รับรองว่าพอใจ”
โจวเหยาหยาวยังไม่วางใจ จึงบอกคนราคา 1,500 หยวนว่า “ขอคิดดูก่อน” แล้วลุกไปอาบน้ำ
พออาบน้ำเสร็จ อีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาหลายข้อความ ทั้งยังลดราคาเองเหลือ 1,400 หยวน
โจวเหยาหยาวยิ่งรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อถือเข้าไปใหญ่
ตอนนั้นเอง ข้อความจากเฉาจ้งก็เด้งขึ้นมา:
【นัดเรียบร้อยหรือยัง?】
นิ้วของโจวเหยาหยาวชะงัก หัวใจร่วงลงไปบนโม่หิน ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด
เขาต้องการความสบายใจ แบบที่ตัดปัญหาทุกอย่างให้หมดสิ้น
โจวเหยาหยาวกัดฟันตอบ: 【อืม】
เฉาจ้ง: 【งั้นเดี๋ยวส่งเวลาและสถานที่มาให้ฉัน】
โจวเหยาหยาวกำโทรศัพท์ไว้แน่น โทรศัพท์แนบอยู่ตรงกลางอก
ข้างนอกก็เจ็บ ข้างในก็เจ็บ
ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงสูดหายใจลึก แล้วพิมพ์ตอบไปว่า: 【ได้】
เธอกลับไปหาอีกฝ่ายที่ราคา 1,500 หยวน แล้วตรวจดูอีกครั้งว่าลดเหลือ 1,400 หยวนแล้วจริง ๆ
อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า 【รับรองว่าพอใจ】 โจวเหยาหยาวจึงกดสั่งจอง
เมื่อคิดถึงนิสัยการใช้เงินของเฉาจ้ง เธอก็ส่งเวลาและตำแหน่งที่ตั้งไปให้:
【พรุ่งนี้บ่ายสามโมง คุณมาถึงก่อนครึ่งชั่วโมงนะ เราจะได้ซ้อมบทกัน】
อีกฝ่าย: 【เวลาไม่มีปัญหาครับ แต่ค่าใช้จ่ายพี่สาวต้องเป็นคนรับผิดชอบนะ~】
โจวเหยาหยาว: 【รู้แล้ว แต่งตัวให้ดูดีหน่อย】
อีกฝ่าย: 【รับรองว่าพอใจครับ】
โจวเหยาหยาววางโทรศัพท์ลง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามอีกว่า: 【คุณแซ่อะไร?】
อีกฝ่าย: 【หวังครับ】
โจวเหยาหยาว: 【โอเค】
เธอปรับลมหายใจ แล้วเปิดหน้าต่างแชตของเฉาจ้งเพื่อส่งเวลาและสถานที่ให้เขา
เฉาจ้งตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: 【รับทราบ พรุ่งนี้ให้ฉันไปรับไหม?】
โจวเหยาหยาว: 【ไม่ต้องแล้ว ฉันจะไปกับแฟน】
หลังส่งข้อความออกไป เธอก็จ้องมองตัวอักษรแถวนั้น
แปลกจัง ราวกับไม่รู้จักประโยคนี้มาก่อน
เธอ โจวเหยาหยาว พูดกับเฉาจ้งว่า—
“ฉันจะไปกับแฟน”
เฉาจ้ง: 【ได้】
ในปากมีรสขมอยู่เล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายลงไป
นิ้วเลื่อนไปเรื่อย ๆ แบบสุ่ม แล้วปัดย้อนขึ้นไปด้านบน
เลื่อนไปถึงวันที่เธอสอบป้องกันวิทยานิพนธ์
เธอ: 【ถึงตาฉันแล้ว ฉันต้องตายแน่】
เฉาจ้ง: 【เกิดมายิ่งใหญ่ ตายไปก็สมเกียรติ】
...
พอนึกถึงตอนเขียนวิทยานิพนธ์ที่ต้องแก้แล้วแก้อีก เธอเคยขอให้เฉาจ้งช่วยหาคนรับจ้างเขียนแทน
เธอค้นคำว่า “คนรับจ้างเขียนแทน” ในประวัติแชต ข้อความก็ปรากฏขึ้นมา
เธอ: 【แก้มา 6 รอบแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษายังบอกว่าฉันโง่ เธอหาคนรับจ้างเขียนแทนให้หน่อย】
เฉาจ้ง: 【ไม่ได้】
เธอ: 【เห็นคนกำลังจะตายแล้วยังไม่ช่วย】
เฉาจ้ง: 【อยากช่วยแต่ช่วยไม่ได้】
เธอส่งสติกเกอร์ทำหน้าโกรธไปให้
สองวันต่อมา เฉาจ้งส่งนามบัตรวีแชตมาให้: 【เด็กใหม่ที่บริษัทรับเข้ามา จบปริญญาเอกสาขาเดียวกับเธอ เขาตกลงช่วยแล้ว เธอไปบอกความต้องการกับเขาเอง】
โจวเหยาหยาวตกตะลึง ก่อนจะส่งสติกเกอร์ราวกับขว้างระเบิดมือใส่เขาเป็นชุด
เธอต่อว่าเขายกใหญ่ สุดท้ายก็ปิดท้ายอย่างองอาจว่า: 【ฉันไม่ขอร่วมทางกับคนอย่างพวกคุณ!】
...
เลื่อนขึ้นไปอีก
มีทั้งลิงก์ร้านอาหาร สั่งอาหาร ซื้อของ...
ยังมีรูปที่เธอขี่จักรยานไฟฟ้าไม่สวมหมวกกันน็อกจนถูกตำรวจจราจรจับได้ แล้วต้องสวมเสื้อกั๊กสีเหลืองไปโบกรถอีกด้วย
เฉาจ้งเป็นคนถ่ายแล้วส่งมาให้เธอเก็บไว้เป็นที่ระลึก
พวกเขาเป็นเพื่อนวีแชตคนแรกของกันและกัน
ไม่ว่าจะเปลี่ยนโทรศัพท์กี่เครื่อง คนที่เธอคุยด้วยเป็นคนแรกก็ยังเป็นเขา
โจวเหยาหยาวหยุดมือ สูดหายใจลึก แล้วออกจากหน้าต่างแชต
นิ้วมือสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็ยังยกเลิกการปักหมุดแชตของเฉาจ้ง
เขายังคงอยู่บรรทัดแรก
แต่ไม่นานก็จะไม่ใช่อีกแล้ว