อายุหกสิบแล้ว ไหงกลายเป็นราชันเกาะร้าง

ตอนที่ 1 ฉันอายุ 60 แล้ว ทำไมถึงกลายเป็นราชันเกาะร้าง

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ไอ้แก่ลามก ลงจากตัวลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้!”

“โอ๊ย! หลังแก่ ๆ ของฉัน!”

ใต้แสงอาทิตย์อัสดง คลื่นในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกอันมืดมิดราวหุบเหวซัดกระหน่ำไม่หยุด

ภายในห้องอาหารของเรือสำราญเดินสมุทรไห่เสิน สีหน้าของเหยียนเฟิงบิดเบี้ยว เขากำลังทับร่างหญิงสาวคนหนึ่งไว้แน่น

หญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างเขาอายุเพียง 18 ปี หน้าตางดงามเย้ายวน กำลังร้องด้วยความเจ็บปวดพลางพยายามผลักเหยียนเฟิงออก

เหยียนเฟิงเจ็บจนต้องแยกเขี้ยว แต่ปากกลับพึมพำว่า

“คุณหนู ตัวหอมจังเลยนะ”

ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำขึ้นมาทันที

ส่วนหญิงวัยกลางคนหน้าตาสวยที่กำลังตะโกนใส่เขาก็คือแม่ของเธอ

สองแม่ลูกมีภูมิหลังไม่ธรรมดา คนหนึ่งคือเซียวเม่ย มหาเศรษฐีหญิงอันดับหนึ่งแห่งมณฑลเจียงไห่ อีกคนคือโจวย่า ลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอ

เซียวเม่ยถลึงตาใส่พลางผลักเหยียนเฟิงออก แล้วดึงลูกสาวเข้ามากอด

สายตาที่เธอมองเหยียนเฟิงราวกับกำลังมองผู้รุกรานซึ่งถือดาบทวนบุกเข้ามาในประเทศ

“ความแค้นลึกล้ำ” นี้ทำให้เธอลืมทุกสิ่งทุกอย่าง

ถึงขั้นย่อตัวลงจนชุดกี่เพ้าผ่าสูงเผยให้เห็นผิวขาวในจุดลับที่สุด

ด้านหลังเหยียนเฟิง

หญิงสาววัยแรกรุ่นหน้าตาสะสวยคนหนึ่งก้าวเข้ามาประคองไหล่เขา

“อย่าขยับ เมื่อกี้คุณกระแทกไหล่ เดี๋ยวฉันดูก่อนว่าหลุดหรือเปล่า”

เหยียนเฟิงสูดจมูกฟุดฟิด

“หลิงหลิง ใช้แชมพูอะไรน่ะ กลิ่นดอกพุดซ้อนเลย ฉันชอบ”

ใบหน้าของหลินหลิงหลิงแดงขึ้น มือที่กำลังตรวจไหล่เขาออกแรงมากกว่าเดิม

“ยังจะทำตัวเหลวไหลอีก!”

หญิงสาวคนนี้มีดวงตาใสสะอาดราวทะเลสาบ ผูกผมแกละสองข้าง สวมชุดพยาบาลและหมวกสีขาวใบเล็ก

เธอคือแพทย์ประจำตัวของเหยียนเฟิง...หลินหลิงหลิง

หลังตรวจเสร็จ เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนช่วยพยุงเหยียนเฟิงลุกขึ้น

“ไม่หลุด แต่กระแทกจนบวม ต้องทายา”

จากนั้นเธอก็หันไปจ้องแม่ลูกเซียวเม่ยด้วยความโกรธ

“คุณนาย ผลักคนแก่อย่างนี้ คิดว่าเหมาะสมเหรอคะ?”

เหยียนเฟิงพอใจกับท่าทีของหลินหลิงหลิงมาก

เขาเป็นชายชราอายุ 60 ปี ที่ต้องทนกับการเดินทางไกลและเรือโคลงเคลง เพราะปลุกระบบเจ้าเกาะขึ้นมาได้

ขอแค่ขึ้นเกาะ เขาก็จะกลับเป็นหนุ่มอีกครั้ง แถมยังได้เป็นราชันแห่งเกาะร้าง!

ส่วนหลินหลิงหลิงคือแพทย์ห้องฉุกเฉินที่เขาจ้างมาด้วยเงินก้อนโต รอบคอบและมือเบา

ที่จริงแล้ว...เธอทั้งสวยทั้งใจดี

เซียวเม่ยเห็นลูกสาวตาแดงก่ำ จึงถลึงตาใส่เหยียนเฟิงอย่างดุดัน

“ไอ้แก่ลามก อย่าคิดว่าจะหลอกเอาตัวรอดไปได้ ฉันไม่มีวันปล่อยคนที่ฉวยโอกาสกับลูกสาวฉันไปแน่!”

เหยียนเฟิงถอนหายใจยาว

“จะโวยวายหาอะไร ฉันเป็นกะลาสีเรือมาทั้งชีวิต ถ้าเดาไม่ผิด เรือต้องชนกันแน่! ห่วงก่อนดีกว่าว่าชนแรงแค่ไหน!”

เขาเอียงหูฟัง และก็จริงดังคาด

ด้านนอกมีคนตะโกนด้วยความตื่นตระหนก

“เรือชนแล้ว! เรือไห่เสินชนภูเขาน้ำแข็ง!”

ทุกคนในห้องอาหารนิ่งค้างอยู่กับที่

ลูกกระเดือกของเหยียนเฟิงขยับ เขารู้สึกชาไปทั้งตัว

ส่วนในแววตาของเซียวเม่ย โจวย่า และหลินหลิงหลิง เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลินหลิงหลิงรีบคว้าแขนเหยียนเฟิงไว้

“หัวหน้า คุณเป็นกะลาสีเรือระดับตำนาน ตอนนี้เราควรทำยังไงดี?”

เหยียนเฟิงเลิกคิ้ว ดวงตาขุ่นมัวตามวัยพลันเปลี่ยนเป็นแน่วแน่

“จะตื่นตระหนกไปทำไม ตามฉันมา ใส่เสื้อชูชีพก่อน แล้วไปที่ดาดฟ้าเพื่อหาเรือชูชีพ”

คนในห้องอาหารพากันตามเขาไปยังห้องเก็บของบนเรือ

เหยียนเฟิงยื่นเสื้อชูชีพให้เซียวเม่ย โจวย่า และหลินหลิงหลิง ก่อนสวมให้ตัวเองด้วย

จากนั้นเขาก็นำทุกคนพุ่งตรงไปยังดาดฟ้า

แต่เมื่อไปถึง ทุกคนก็ถึงกับตะลึง

ตัวเรือถูกภูเขาน้ำแข็งฉีกเป็นรอยแยกยาวหลายสิบเมตร น้ำทะเลจำนวนมหาศาลกำลังทะลักเข้าไปในเรือ

เรือชูชีพ 12 ลำที่แขวนอยู่ข้างกราบเรือถูกปล่อยลงทะเลไปแล้ว

แม้เรือแต่ละลำจะนั่งได้แค่ 20 คน แต่คนกว่าพันคนกำลังแย่งกันหนีตายและกระโดดลงทะเล

เหยียนเฟิงรู้สึกถึงไอเย็นที่พุ่งจากปลายเท้าขึ้นมาถึงศีรษะ

เขาตกใจเมื่อพบว่าลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอสีขาว

นี่เพิ่งต้นฤดูใบไม้ร่วง ทำไมอากาศถึงหนาวขนาดนี้?

จริงสิ ข้างใต้เรือมีภูเขาน้ำแข็ง น้ำทะเลคงเย็นลงจนเกือบถึงจุดเยือกแข็งแล้ว

เขาตะโกนใส่หลินหลิงหลิงกับแม่ลูกเซียวเม่ยที่กำลังตื่นตระหนกอยู่ข้าง ๆ

“ห้ามกระโดดลงทะเลเด็ดขาด ข้างล่างมีภูเขาน้ำแข็ง ตกน้ำไปไม่กี่นาทีก็แข็งตายแล้ว!”

“แล้วจะทำยังไงดี?”

เซียวเม่ยกอดลูกสาว น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้น

“เรือชูชีพไม่มีแล้ว ลูกสาวฉันจะทำยังไง?”

หลินหลิงหลิงบีบข้อมือเหยียนเฟิงแน่นจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเธอมีแรงมากขนาดนี้

“หัวหน้า คุณต้องมีวิธีแน่ ๆ ใช่ไหม?”

เซียวเม่ยมองร่างที่ใกล้แข็งตายในทะเล แววตาเหลือเพียงความสิ้นหวัง

เธอกัดฟันแล้วทิ้งตัวคุกเข่าลงตรงหน้าเหยียนเฟิง

ดาดฟ้าเปียกชื้นซึมเข้าไปในถุงน่องและชุดกี่เพ้าตัดเย็บพิเศษของเธอ

“คุณเป็นกะลาสีเรือเก่าไม่ใช่เหรอ? ฉันขอร้อง ช่วยลูกสาวฉันด้วย! ขอแค่เธอรอด ต่อให้ฉันตายก็ไม่เป็นไร!”

โจวย่ารีบกอดแม่พลางร้องไห้โฮ

“ไม่ ไม่เอา หนูอยากอยู่กับแม่นะ!”

หลินหลิงหลิงมองเหยียนเฟิงอย่างวิงวอน

“หัวหน้า ช่วยคิดหาทางหน่อย ฉันไม่อยากตาย! ขอแค่คุณพาฉันหนีรอด ค่าจ้างฉันไม่เอาแล้ว!”

เหยียนเฟิงก้มมองมหาเศรษฐีหญิงที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า

สายตาเขาเหลือบมองต้นขาที่เผยออกมาเพราะท่าคุกเข่าก่อน

จากนั้นก็หัวเราะเย็นชา

“ก็แค่เรืออับปาง ตายเร็วเกิดใหม่เร็ว จะกลัวบ้าอะไร!”

หลินหลิงหลิงแทบร้องไห้ “หัวหน้า!”

เสียงของเซียวเม่ยสั่นเครือ

“คุณอายุมากแล้ว ไม่กลัวตายก็เรื่องของคุณ แต่พวกเรายังสาว ยังอยากมีชีวิตอยู่!”

เหยียนเฟิงยิ้ม

“ดูพวกเธอสิ กลัวกันไปหมดแล้ว เห็นแก่ที่เป็นสาวสวยกันทั้งนั้น ฉันจะพาพวกเธอรอดเอง”

เขาขึ้นเสียงตะโกนลั่น

“ตามคุณปู่มา!”

หลินหลิงหลิงถามขึ้นก่อน แม้ยังตื่นตระหนกอยู่

“คุณคิดวิธีได้แล้วเหรอ?”

เหยียนเฟิงแค่นเสียง มุมปากยกยิ้มอย่างมั่นใจ

“ท้ายเรือมีแผ่นกระดานโต้คลื่นประกอบฉากที่บริษัทหนังขนมาด้วย!”

“ตามมา!”

ดวงตาของแม่ลูกเซียวเม่ยและหลินหลิงหลิงเป็นประกาย ทั้งสามรีบตามเหยียนเฟิงฝ่าฝูงชนที่กำลังชุลมุน

5 นาทีต่อมา

“กร๊อบ!”

“โครมครืน...”

เรือไห่เสินขาดออกจากกันโดยสมบูรณ์ ก่อนค่อย ๆ จมลง

ท่ามกลางน้ำทะเลอันเย็นเยียบ

เหยียนเฟิงยืนอยู่บนหัวแผ่นกระดานโต้คลื่นขนาดใหญ่ที่สั่งทำพิเศษ ด้านหลังมีหลินหลิงหลิง เซียวเม่ย และโจวย่าถูกมัดติดไว้

คลื่นยักษ์ลูกหนึ่งซัดเข้ามา เหยียนเฟิงบิดเอวฉับพลัน อาศัยแรงคลื่นพุ่งทะยานออกไป

หลินหลิงหลิงกรีดร้อง

“หัวหน้า! ระวังหลังด้วย!”

เหยียนเฟิงหัวเราะลั่น

“กอดฉันไว้แน่น ๆ วันนี้ฉันจะพาพวกเธอโต้คลื่น!”

บนผืนทะเลมืดมิด ปรากฏภาพที่น่าตื่นตะลึงยิ่ง

เรือสำราญลำมหึมากำลังจม ผู้คนเต็มทะเลต่างร้องไห้ตะโกนขอความช่วยเหลือ

ส่วนชายชราอายุ 60 ปีคนหนึ่งมีหญิงงามล่มเมืองสามคนถูกมัดไว้ด้านหลัง กำลังยืนบนกระดานโต้คลื่นฝ่าคลื่นยักษ์ไปข้างหน้า! ผู้คนที่กำลังดิ้นรนอยู่ในทะเลต่างมองจนตาค้าง

“เชี่ย! ตาแก่นั่นบ้าไปแล้วหรือไง!”

“พาผู้หญิงสามคนมาโต้คลื่นเนี่ยนะ? เป็นไปได้ยังไง!”

เหยียนเฟิงไม่มีเวลาสนใจพวกเขา เขายืนบนคลื่นพลางตะโกนอย่างร่าเริง

“ฉันอยากลองกระดานพิเศษของบริษัทหนังพวกนี้มานานแล้ว คุณภาพดีจริง ๆ!”

ตอนนี้เขาดูเหมือนคนแก่อายุ 60 ตรงไหนกัน?

วูบ!

สะใจ!

...

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร

เหยียนเฟิงลืมตาขึ้น

กระดานโต้คลื่นเกยตื้นอยู่บนชายหาดแล้ว

แต่เชือกยังมัดเขา หลินหลิงหลิง เซียวเม่ย และโจวย่าไว้แน่น

ตรงหน้า ในที่สุดก็ปรากฏข้อความจากระบบที่เฝ้ารอมานาน

“ตรวจพบว่าเจ้าของระบบขึ้นเกาะแล้ว ระบบเจ้าเกาะเปิดใช้งาน”

“ภารกิจเอาชีวิตรอดสุดระทึกวันนี้ ค่าตอบแทนเจ้าเกาะ: 30”

เหยียนเฟิงยิ้มจนริ้วรอยบนใบหน้าทับซ้อนกัน

ในที่สุดระบบก็ใช้ได้แล้ว!

วัยหนุ่มของฉันกำลังจะกลับมา!

แต่ยังไม่ทันได้ศึกษาระบบ คนข้าง ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาเสียก่อน

หลังเซียวเม่ยลุกขึ้น ท่าทีสง่างามแบบคุณนายก็กลับคืนมา

เธอมองเหยียนเฟิง น้ำเสียงไม่ได้แสดงความขอบคุณแม้แต่น้อย กลับฟังคล้ายกำลังข่มขู่

“เรื่องที่ฉันคุกเข่าให้คุณก่อนหน้านี้ ห้ามเอาไปบอกใครทั้งนั้น ชีวิตนี้ฉันไม่เคยขอร้องใครมาก่อน!”

“ส่วนเรื่องที่ช่วยชีวิตฉัน คุณเรียกราคามา เราจะได้ไม่ติดค้างกัน”

โจวย่าชะงัก ก่อนโค้งตัวลงเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเบา

“ขอบคุณนะ ฉันจะจำบุญคุณครั้งนี้ไว้”

หลินหลิงหลิงขมวดคิ้วแน่น

“คุณนาย! เขาช่วยชีวิตคุณไว้ อย่างน้อยก็ขอบคุณสักคำไม่ได้หรือคะ?”

เซียวเม่ยหัวเราะเย็นชา “ฉันจ่ายเงินก็เพื่อไม่ให้ติดค้างเขา ในเมื่อจ่ายเงินแล้ว ยังต้องขอบคุณอีกเหรอ?”

เหยียนเฟิงแค่นหัวเราะ “แล้วเธอคิดว่าชีวิตตัวเองมีค่าเท่าไร?”

เซียวเม่ยชะงัก สีหน้าเย็นชาลง

“คิดราคาให้ดีแล้วค่อยมาหาฉัน ฉันไม่มีวันยอมก้มหัวให้เรื่องไหนทั้งนั้น การตัดบุญคุณด้วยเงินคือคำแนะนำที่ดีที่สุดที่ฉันจะให้คุณได้!”

เหยียนเฟิงกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนก้าวเข้าไปใกล้แล้วกดเสียงต่ำ

“ฉันจะเอาเงินไปทำไม? ฉันอยากได้เธอ...”

สีหน้าของเซียวเม่ยเปลี่ยนไป เธอกุมอกแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว

เหยียนเฟิงหัวเราะเบา ๆ

“...อยากให้เธอมาช่วยงานฉัน คิดอะไรอยู่? ฉันอายุ 60 แล้ว จะไปทำอะไรได้?”

“ฮึ! ตาแก่ อย่ามาฉวยโอกาสกับฉัน รอคิดราคาได้แล้วค่อยมา!”

พูดจบ เธอก็คว้ามือลูกสาวแล้วเดินจากไปทันที

หลินหลิงหลิงช่วยพยุงเหยียนเฟิงขึ้น พร้อมตรวจร่างกายเขาอย่างละเอียด

“คุณไม่ได้บาดเจ็บ...ส่วนค่าตอบแทน ฉันไม่เอาจริง ๆ”

เหยียนเฟิงส่ายหน้าเบา ๆ

“เอาชีวิตรอดให้ได้ก่อน ค่อยคิดเรื่องอื่น”

ทั้งสองหันไปมองชายหาด แล้วก็เห็นภาพที่ชวนขนลุก

บนชายหาดมีเรือชูชีพเกยตื้นเรียงกันอยู่ 12 ลำ

ส่วนฝูงชน...กลับยิ่งชุลมุนกว่าเมื่อตอนหนีตายเสียอีก

“ถอยไป น้ำพวกนี้เป็นของฉัน!”

“นายคนเดียวจะดื่มหมดได้ยังไง น้ำพวกนี้แบ่งให้ 20 คนยังพอเลย!”

น้ำ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และอาหารกระป๋องที่มีอยู่ไม่มาก ถูกปัดกระเด็นไปมา แม้แต่ยังไม่ทันตกถึงพื้น

หลินหลิงหลิงดึงข้อมือเหยียนเฟิงอย่างกระวนกระวาย

“เพิ่งเกิดอุบัติเหตุได้ไม่กี่ชั่วโมง พวกเขาก็กลายเป็นสัตว์ป่าไปแล้วเหรอ?”

เหยียนเฟิงตบมือเธอเบา ๆ

“สาวน้อย นี่แหละธาตุแท้ของมนุษย์ เชื่อฉัน ต่อให้เราไม่แย่งเสบียงก็อยู่รอดได้!”

หลินหลิงหลิงส่ายหน้า

“พูดง่ายนะ ตอนนี้ฉันกระหายน้ำมาก คุณช่วยแก้ปัญหาได้ไหม?”

เหยียนเฟิงเด็ดผลไม้สีแดงสดจากพุ่มไม้ข้าง ๆ มาสองสามลูก แล้วยื่นให้เธอ

“สตรอว์เบอร์รีป่า มีน้ำกับน้ำตาลเยอะ กินแก้กระหายไปก่อน”

หลินหลิงหลิงกระหายน้ำจนทนไม่ไหว จึงเอาสตรอว์เบอร์รีป่าใส่ปากโดยไม่ลังเล

“หวานมาก! น้ำเยอะด้วย! มีนี่แล้ว เรื่องเติมน้ำให้ร่างกายไม่ใช่ปัญหาเลย”

เหยียนเฟิงยิ้ม ก่อนเด็ดสตรอว์เบอร์รีป่ามากำมือหนึ่งแล้วนั่งลง

“เกาะนี้น่าสนใจกว่าที่ฉันคิดแฮะ...”

ขณะที่ทั้งสองกำลังกินอยู่ ห่างไปไม่ไกลด้านหลังพวกเขา

ต้นไม้ใหญ่สามต้นที่มีลำต้นหนาขนาดกำปั้น พลันล้มลงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เอ๊ะ? นั่นอะไร?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป