อายุหกสิบแล้ว ไหงกลายเป็นราชันเกาะร้าง

“ไอ้แก่! ลงมาจากตัวลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้!”

เหยียนเฟิง อดีตกะลาสีวัยหกสิบปี ผูกมัดกับระบบเจ้าเกาะ เดิมทีเขาตั้งใจหาเกาะสักแห่งเพื่อย้อนวัย กลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ

ใครจะคิดว่าเรือสำราญชนภูเขาน้ำแข็ง เขากลับพาสาวงามชั้นเลิศสามคนกระโดดลงทะเลโต้คลื่นหนีเอาชีวิตรอด

เซียวเม่ย ภรรยามหาเศรษฐี โจวย่า ลูกสาววัยสิบแปดปีของเธอ และหลินหลิงหลิง พยาบาลส่วนตัวของเขา

วันแรกบนเกาะร้าง ภรรยามหาเศรษฐีโยนเงินใส่เขา “ตาแก่ สอยมะพร้าวให้ลูกหนึ่งพัน”

เหยียนเฟิงกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนแค่นหัวเราะ “บนเกาะนี้ ต่อให้มีสองร้อยล้านก็ไร้ประโยชน์ อยากได้ก็ไปสอยเองสิ”

เซียวเม่ยไม่ยอมเชื่อ เธอดื่มเข้าไปอึกเดียวก็อาเจียนทั้งบนทั้งล่าง ตัวเขียวคล้ำจนกลายเป็นอวตารในพริบตา

ส่วนเหยียนเฟิงไม่เพียงหาแหล่งน้ำสะอาดพบ แต่ยังใช้กิ่งไม้แทงไฮยีนาป่าบนเกาะตายอีกด้วย

ผู้รอดชีวิตสองร้อยคนบนเกาะยังแย่งกันจนหัวร้างข้างแตกเพราะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งลัง แต่เขาย่างเนื้อหมาป่าจนน้ำมันฉ่าซ่าแล้ว

หลินหลิงหลิงยื่นกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำให้ “เจ้านาย ฉันเลือกคนไม่ผิดจริง ๆ แต่กลางคืนอย่าขยับซี้ซั้วล่ะ”

เหยียนเฟิงยิ้มกว้าง “ฉันอายุหกสิบแล้ว จะทำอะไรได้ล่ะ?”

คืนนั้น เหยียนเฟิงใช้เงินเดือนเจ้าเกาะฟื้นคืนความหนุ่มสาว ริ้วรอยบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย

หลินหลิงหลิงจ้องเขาอยู่นาน ใบหน้าแดงระเรื่อ “เจ้านาย ดูเหมือนคุณจะ...หนุ่มขึ้นนะ?”

เหยียนเฟิงลูบหน้า พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ “ยังหรอก รอฉันกลับไปเป็นหนุ่มยี่สิบ แล้วเธอจะยังห้ามไม่ให้ฉันขยับอีกไหม”

เที่ยงคืน ระบบแจ้งเตือนว่าเงินเดือนเจ้าเกาะของวันนี้เข้าบัญชีแล้ว

เหยียนเฟิงมองเกาะ พลางโอบเอวพยาบาล มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย:

“เกาะนี้ ฉันเป็นคนตัดสิน!”