ชั่วพริบตาต่อมา เสียงแห่งมหามรรคาอันทรงพลังสองสาย เปี่ยมด้วยศักดิ์สิทธิ์และราวกับแฝงอำนาจแห่งฟ้าดิน ดังกึกก้องขึ้นพร้อมกัน ณ เหนือนภาคนภาแห่งแดนบรรพกาล
“ข้าตี้จุ้น!”
“ข้าไท่อี!”
“วันนี้ขอใช้สวรรค์ชั้นสามสิบสามเป็นสถานธรรม เปิดสถาปนาสำนักสวรรค์!”
“ผู้ใดก็ตามที่เป็นสิ่งมีชีวิตแห่งเผ่าปีศาจ ล้วนมายังสถิตสวรรค์ได้ ร่วมพิธีการใหญ่ ปกครองฟ้าดินด้วยกัน!”
วิถีสวรรค์คำรามสะท้าน เป็นสักขีพยาน!
เสียงแห่งมรรคาอันเกรียงไกรนั้น หอบอำนาจบารมีไร้ที่เปรียบ ทะลวงผ่านแดนสวรรค์เก้าชั้น ปฐพีสิบภาคในชั่วพริบตา เจาะทะลวงถึงใต้พิภพโลหิต พุ่งทะยานสู่ทุกซอกมุมของแดนบรรพกาล ตราตรึงลงสู่ส่วนลึกแห่งจิตวิญญาณของทุกสิ่งมีชีวิต!
ทั่วทั้งแดนบรรพกาลเงียบงันชั่วขณะ จากนั้นก็ปั่นป่วนราวคลื่นมหึมาซัดสาด
ตี้จุ้น ไท่อี!
สองจักรพรรดิทองอุไร ผู้เดินออกมาจากดาวตะวัน ร่อนเร่สร้างสมกำลังมานับเป็นเวลาหลายกัปป์ใหญ่ บัดนี้ป่าวประกาศความทะเยอทะยานแก่แดนบรรพกาล
สวรรค์!
สองอักษรนี้ หนักแน่นดั่งเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาล กดทับให้ผู้ทรงอำนาจมากมายแทบหายใจไม่ออก
เพียงครู่เดียว เหล่าปีศาจนับหมื่นหลั่งไหลมาเข้าเฝ้า
ณ ภูเขาว่านโส่ว เจิ้นหยวนจื่อปัดฝุ่นชะงัก มองไปนอกฟ้า นัยน์ตาลุ่มลึก
ส่วนลึกของทะเลโลหิต หมิงเหอเงยหน้าขึ้น แสงโลหิตอันเลือนลางสะท้อนใบหน้าอันเย็นชา
ยอดฝีมือเผ่าปีศาจที่ซ่อนกายนับไม่ถ้วน ถูกสุรเสียงนี้ปลุกความปรารถนาอันฝังลึกในสายเลือดให้ตื่นขึ้น แปรกายเป็นลำแสงนับสิบพุ่งทะยานสู่สวรรค์ชั้นสามสิบสามในห้วงม่านเมฆา
เหนือทะเลบูรพา บรรยากาศที่ชะงักงันเพราะโจวหยวน ถูกสุรเสียงจากฟ้านอกนี้ฉีกกระชากจนสิ้น
การสถาปนาสวรรค์สำหรับเผ่าหมอผีแล้ว ไม่ต่างจากการยั่วยุโดยตรง
อาณาบริเวณรอบกายตี้เจียงปรากฏระลอกคลื่นปริภูมิบิดเบี้ยวไม่เป็นมงคล ไอสังหารจวนจะจับตัวเป็นแก่นแท้
“ช่างเป็นสวรรค์ที่งามนัก! ช่างเป็นเผ่าปีศาจที่งามนัก!”
“ฮึ เผ่าปีศาจมักใหญ่ใฝ่สูง ไม่มีอะไรมากไปกว่าต้องการเลียนแบบสามตระกูล คิดครอบครองแดนบรรพกาล”
จู้หรงมีนิสัยรุนแรงที่สุด เรือนผมแดงเพลิงไร้ลมพัดแต่กลับลุกไหม้เอง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นกำมะถันไหม้เกรียม