เรื่องที่หลี่เป่าบดขยี้กองเรือชาวต้าสือและยึดหลิงหยาเหมินได้นั้น เกิดขึ้นในเดือนสาม ปีจิ้งคังที่สิบเอ็ด
ศึกทางทะเลใต้ครั้งนี้ซึ่งส่งผลลึกซึ้งต่ออนาคต ยังมิได้แพร่มาถึงต้าซ่ง
อย่างน้อยในยามนี้ ตลาดการค้าควบคุมของเส้นทางกว่างหนานซีลู่ยังคงซื้อขายตามกฎเกณฑ์เดิม ท่าเรือกว่างโจวก็ยังไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
หมู่บ้านอันกว้างใหญ่สองฝั่งแม่น้ำฉางเจียงเพิ่งเสร็จสิ้นการไถหว่านในฤดูใบไม้ผลิ
บรรยากาศทั่วจงหยวนก็ฟื้นคืนสู่สภาพเช่นเมื่อหลายปีก่อน ควันจากปล่องครัวลอยอ้อยอิ่ง
แม้แต่จำนวนประชากรในเหอเป่ยและเหอตงก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
อย่างน้อยฎีกาที่ฮู่ปู้ถวายขึ้นมาในยามนี้ ก็รายงานการกระจายตัวของประชากรต้าซ่งอย่างชัดเจน
สำหรับจ้าวกวนเจียแล้ว นี่เป็นทั้งเรื่องดีและความท้าทาย
เหมยจื้อลี่กล่าวว่า “ฝ่าบาท มิใช่เพียงจำนวนประชากรในเหอเป่ยกับเหอตงที่เพิ่มขึ้น จงหยวนและภาคใต้สงบสุขมาหลายปี การปฏิรูปนโยบายเกษตรใหม่เห็นผลทันตา เสบียงส่วนเกินในมือชาวบ้านเพิ่มขึ้น จำนวนเด็กเกิดใหม่ก็เพิ่มขึ้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
เหล่าขุนนางใหญ่และขุนนางจากกรมต่าง ๆ ยืนอยู่ด้านข้าง
จ้าวกวนเจียถือเอกสารรวบรวมจำนวนประชากรปีจิ้งคังที่สิบไว้ในมือ แล้วตรัสว่า “จำนวนประชากรเพิ่มขึ้นเป็นเรื่องดี แสดงว่าทั่วแผ่นดินสงบสุข ประชาชนมีเสื้อผ้าอาภรณ์และอาหารเพียงพอ ทว่าอย่ามองเห็นเพียงด้านนี้”
เหมยจื้อลี่กล่าวว่า “ขอฝ่าบาทโปรดชี้แนะพ่ะย่ะค่ะ”
“ผู้คนยิ่งมาก ย่อมต้องการเสบียงเพิ่มขึ้น หากไม่ให้พวกเขามีข้าวกิน จะเกิดสิ่งใดขึ้น?”
“ภายใต้นโยบายใหม่ของราชสำนัก ประชาชนมีเสบียงเหลือเก็บแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เหมยจื้อลี่กล่าวต่อ