สีหน้าของซีหลินเฮ่อหลู่พลันเคร่งขรึม เขาแค่นเสียงเย็นชา ทว่ากลับไม่เอ่ยคำใดอีก
เยว่เฟยกล่าวว่า “ทูตจิน มีสิ่งใดก็จงพูดมาตรง ๆ ยามนี้กองทัพทั้งสองเผชิญหน้ากัน ถึงขั้นเป็นหรือตาย ยังมีเรื่องใดที่ต้องกล่าวอ้อมค้อมอีกหรือ?”
ซีหลินเฮ่อหลู่กล่าวว่า “แม่ทัพเยว่ ข้าน้อยได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้ต้าจินให้มาเยือนแคว้นของท่าน มีเรื่องสำคัญต้องไปเข้าเฝ้าจ้าวกวนเจียที่เปี้ยนจิง”
“เจ้ามาขอให้แม่ทัพผู้นี้คุ้มครองหรือ?”
“ใช่ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสันติภาพอันยั่งยืนของสองแคว้น”
“ทูตจิน สันติภาพได้มาจากการสู้รบ มิใช่จากการเจรจา” เซวียปี้กล่าว
“ทางตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นซ่งกำลังทำศึกอยู่ ข้าพูดไม่ผิดใช่หรือไม่?” ถ้อยคำของซีหลินเฮ่อหลู่แฝงความหมายข่มขู่ไม่น้อย
เซวียปี้นิ่งเงียบ คนในกระโจมบัญชาการทั้งหมดต่างเงียบงัน
นี่เป็นหัวข้อที่อ่อนไหวอย่างยิ่ง
ซีเซี่ยกำลังทำศึกชี้ชะตาแคว้น บัดนี้การศึกดำเนินไปถึงขั้นใด อย่างน้อยเหอเป่ยก็ยังไม่ได้รับรายงานศึกที่เกี่ยวข้อง
การมาของซีหลินเฮ่อหลู่ย่อมแสดงถึงเจตจำนงของผู้มีอำนาจสูงสุดในแคว้นจิน
“ความบาดหมางระหว่างราชสำนักเรากับซีเซี่ย ไม่เกี่ยวข้องกับแคว้นจิน” เซวียปี้กล่าวอีกครั้ง
“ข้ามาที่นี่มิได้เพื่อหารือเรื่องซีเซี่ยกับพวกท่าน เรื่องซีเซี่ยเกี่ยวพันกับสถานการณ์ใหญ่ของสามแคว้น มิใช่เรื่องที่พวกท่านจะตัดสินใจได้ ข้าจำเป็นต้องไปพบจ้าวกวนเจียที่เปี้ยนจิง และต้องให้แม่ทัพเยว่จัดคนคุ้มกันไปส่ง”
“เหตุใดจึงต้องให้เจ้าไปเปี้ยนจิง?” เซวียปี้กล่าวต่อ
ซีหลินเฮ่อหลู่เอ่ยว่า “ข้ากล่าวไปแล้วว่าต้องไปเปี้ยนจิงเพื่อหารือเรื่องใหญ่ของสามแคว้น หากข้าไปเปี้ยนจิงไม่ได้ ราชสำนักข้าก็จะรวบรวมกองทัพหนึ่งล้านนายไว้ที่เหอเป่ย จนกว่ากองทัพซ่งจะถอนกำลังจากซีเซี่ย เชื่อว่าแม่ทัพเยว่คงไม่ปรารถนาให้ต้าจินยกกำลังทั่วแคว้นมา เพราะพวกเราต่างรู้ดีว่าไม่จำเป็นต้องไปถึงขั้นนั้น และไม่เป็นผลดีต่อทั้งซ่งและจิน”