ยามเช้าต้นเดือนสิบ ท้องฟ้ายังพร่ามัว
เปี้ยนจิงเริ่มเย็นยะเยือก ผู้คนบนถนนต่างสวมเสื้อผ้าหนาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
สายลมหนาวพัดผ่านมาเป็นระยะ นำพาความเย็นยะเยือกมาด้วยหลายส่วน
แม้จะไม่เขียวชอุ่มมีชีวิตชีวาเช่นฤดูใบไม้ผลิ ทั้งไม่รุ่งเรืองผลิบานเช่นฤดูร้อน ทว่าเมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง หลังเก็บเกี่ยวเสร็จสิ้น ผู้คนก็คลายจากความตึงเครียดลงบ้าง
แม้แต่ฝีเท้าของผู้คนบนถนนก็ช้าลง ราวกับกำลังบอกตนเองว่า ฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้ว อากาศหนาวขึ้นแล้ว ถึงเวลาพักผ่อนเสียที
เด็กหนุ่มผู้หนึ่งขี่ม้า สวมเสื้อคลุมยาวสีขาว
ในราชวงศ์ต้าซ่ง เครื่องแต่งกายสามัญในวันปกติของขุนนางกับชาวบ้านแตกต่างกันไม่มากนัก ต่างกันเพียงสีสันเท่านั้น
เด็กหนุ่มผู้นี้สวมชุดแพรสีขาว ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน คิ้วคมดุจกระบี่ ดวงตาสุกสกาวเปี่ยมชีวิตชีวา
ขี่ม้าได้ ย่อมแสดงว่าเป็นขุนนาง
ในราชวงศ์ต้าซ่ง ผู้ไร้ตำแหน่งสวมเสื้อคลุมผ้าขาว ส่วนผู้มีตำแหน่งสวมชุดแพร
เห็นได้ชัดว่าชุดแพรของเด็กหนุ่มไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านทั่วไปจะสวมใส่ได้
“ปินฝู่ ท่านดูทางนั้นสิ” คนอีกผู้หนึ่งที่อยู่ข้างเด็กหนุ่มกล่าว
อวี๋ยุ่นเหวินมองไปตามทิศทางนั้น ข้างธนาคารเกษตรต้าซ่งซึ่งอยู่ตรงข้ามวัดต้าเซียงกั๋ว มีป้ายเขียนอักษรไว้ว่า ไปรษณีย์ตงจิง
จางจิ่วเฉิงรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก เขากล่าวว่า “พี่ปินฝู่ ข้าจำได้ว่าเมื่อสองเดือนก่อน ที่นี่ยังเป็นโกดังสินค้า ใช้เก็บข้าวของพ่อค้าที่ขนขึ้นฝั่งจากท่าเรือแม่น้ำเปี้ยน เหตุใดจู่ ๆ จึงกลายเป็นไปรษณีย์ตงจิงไปได้? ไปรษณีย์แห่งนี้ทำสิ่งใดหรือ?”
อวี๋ยุ่นเหวินกล่าวว่า “ดูท่าจะเพิ่งแขวนป้ายขึ้นมา ที่นี่อยู่ข้างธนาคารเกษตร อีกทั้งที่ว่าการไคเฟิงก็อยู่ใกล้ ๆ แสดงว่าไปรษณีย์ตงจิงแห่งนี้คงไม่ใช่ที่ว่าการธรรมดา”