จ้าวกวนเจียตรัสว่า “ซ่งกับจินกำลังเจรจาสงบศึก ตลาดการค้าควบคุมใกล้จะเปิดแล้ว เจ้าคิดว่าเรื่องนี้ควรดำเนินการอย่างไร”
อวี๋ยุ่นเหวินกล่าวว่า “กระหม่อมอยู่ที่เจิ้นติ้งฝู่มานานกว่าครึ่งปี เคยสอบถามเรื่องราวจากชาวบ้านมาบ้างพ่ะย่ะค่ะ”
“ลองว่ามา”
“สิ่งที่ชาวจินขาดแคลนที่สุดคือใบชาและผ้าไหม ผู้ที่ซื้อไปส่วนใหญ่เป็นชนชั้นสูงและคหบดีเจ้าที่ดินของชาวจิน” อวี๋ยุ่นเหวินกล่าว “แต่การค้าลักลอบย่อมผิดกฎหมาย ปริมาณจึงมีจำกัด ราคาก็สูงลิ่วยิ่งนัก”
จ้าวกวนเจียตรัสถามว่า “แล้วเงินตราเล่า? ชาวจินใช้สิ่งใดชำระเงิน”
“มีทั้งเหรียญทองแดงและธนบัตรเจียวเฉาพ่ะย่ะค่ะ”
“ชาวจินใช้ธนบัตรเจียวเฉาชำระเงินหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ ยามนี้กว่าครึ่งของเหอเป่ยใช้ธนบัตรเจียวเฉากันแล้ว ราษฎรต้าซ่งยอมรับธนบัตรเจียวเฉา เมื่อชาวจินซื้อสินค้าของเรา ย่อมใช้ธนบัตรเจียวเฉาเช่นกัน เพราะธนบัตรเจียวเฉาขนส่งสะดวกกว่าและตรวจนับง่ายกว่า”
จ้าวหนิงยินดีอย่างยิ่ง เดิมทีเขาคิดว่าชาวจินไม่ยินดีใช้ธนบัตรเจียวเฉา
คาดไม่ถึงว่าแม้ยังอยู่ในช่วงลักลอบค้าขาย ก็เริ่มใช้กันแล้ว
นี่แสดงให้เห็นว่าเศรษฐกิจอันแข็งแกร่งของต้าซ่งมีบทบาทนำในการค้าระหว่างซ่งกับจิน
อวี๋ยุ่นเหวินกล่าวต่อว่า “แต่ภายในแคว้นจินแทบไม่มีผู้ใดใช้ธนบัตรเจียวเฉา พวกเขากังวลว่าหากธนบัตรชำรุดก็จะไร้ค่า”
“ยามนี้เราต้องการให้ชาวจินใช้ธนบัตรเจียวเฉา เจ้าพอมีวิธีหรือไม่”
“หากต้องการให้ชาวจินใช้ธนบัตรเจียวเฉา ก็ต้องตอบสนองความต้องการแลกธนบัตรเจียวเฉากับเหรียญทองแดงในอัตราเท่ากัน อีกทั้งธนบัตรที่ชำรุดต้องแลกเป็นธนบัตรใหม่ได้” อวี๋ยุ่นเหวินกล่าว “มีเพียงทำสองเรื่องนี้ให้ได้ ชาวจินจึงจะยินดีใช้ธนบัตรเจียวเฉาพ่ะย่ะค่ะ”