เกาชิวเดินทางมาถึงหอฝานโหลว
เมื่อแม่เล้าทราบข่าวว่าเกาไท่เว่ยมาถึง ก็รีบนำคนออกมาต้อนรับด้วยตนเอง
“วันนี้ลมอะไรพัดเกาไท่เว่ยมาถึงที่นี่ เชิญด้านในเจ้าค่ะ”
“หวังหมาจื่ออยู่ที่นี่หรือไม่”
“อยู่เจ้าค่ะ! อยู่ ๆ อยู่ที่หอเทียนเซียงชั้นสามเจ้าค่ะ”
เกาชิวเดินขึ้นไปทันที ปันจื๋อจากสำนักองครักษ์หลวงรายล้อมอยู่ทั้งสองข้าง ผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องโดยรอบต่างรีบหลีกทาง
บุตรหลานขุนนางบางคนเห็นเกาชิวแล้วก็สบถด่าในใจ ทว่าสีหน้ากลับนอบน้อมอย่างยิ่ง บางคนถึงกับคุกเข่าลงตรงนั้น
เกาชิวไม่ใส่ใจคนเหล่านั้น เขาเดินไปถึงหัวมุมชั้นสาม
หน้าหอเทียนเซียงมีคนเฝ้าอยู่สองคน พวกเขาขวางเกาชิวไว้
“ตาบอดหรือไร เกาไท่เว่ยพวกเจ้าก็กล้าขวางหรือ?” เหอปินกล่าวเสียงเย็นอยู่ข้าง ๆ
สองคนนั้นรีบกล่าวว่า “ไม่ทราบว่าเป็นเกาไท่เว่ย ขอโปรดอภัยด้วยขอรับ”
เกาชิวเคาะประตูสองสามครั้ง แต่คนข้างในไม่ตอบ เขาเคาะต่ออีกครั้ง ทว่าก็ยังไร้เสียงตอบรับ
เกาชิวกล่าวว่า “พังประตูเข้าไป”
แม่เล้ารีบกล่าวว่า “เกาไท่เว่ย อย่าเพิ่งร้อนใจ บ่าวจะ...”
เกาชิวโบกมือ ปันจื๋อจากสำนักองครักษ์หลวงก็ลากแม่เล้าไปอีกทาง เตรียมพังประตู
ประตูพลันเปิดออก
เกาชิวชะงักไปครู่หนึ่ง คนที่เปิดประตูก็ชะงักเช่นกัน
“เกาไท่เว่ย?”
ผู้ที่เปิดประตูกลับเป็นหลินอี้เฟย หลางจงแห่งสิงปู้
“เหตุใดหลินหลางจงจึงอยู่ที่นี่?” เกาชิวเผยรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นบนใบหน้าทันที
เขารู้ว่าหลินอี้เฟยเป็นบุตรนอกสมรสของฉินฮุ่ย เรื่องนี้ผู้คนมากมายต่างรู้กัน