“บังอาจ! ที่นี่คือจวนเจิ้ง ผู้ใดกล้าบุกเข้ามาตามอำเภอใจ!” ผู้พูดมีนามว่าเจิ้งฉง เป็นบุตรชายคนโตของเจิ้งซิวเหนียน เขาเดินออกมาอย่างวางท่า
เมื่อเห็นคนจากสำนักองครักษ์หลวง ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปทันที รีบประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า “ทุกท่านมาเยือนด้วยธุระอันใดหรือ?”
“ผู้ใดคือจางจื้อ?”
ชายวัยกลางคนข้างกายเจิ้งฉงกล่าวว่า “ข้าน้อยคือจางจื้อ เป็นพ่อบ้านจวนเจิ้ง”
เหอปินกล่าวว่า “คนมา พาตัวไป”
“ใต้เท้าหมายความว่าอย่างไร?” เจิ้งฉงถาม
ที่นี่คือจวนเจิ้ง รอบข้างยังมีบ่าวรับใช้มากมาย หากสำนักองครักษ์หลวงเอ่ยปากก็พาคนไปได้ เช่นนั้นเจิ้งฉงจะยังมีหน้าที่ไหนเหลือ?
“เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม”
ปันจื๋อของสำนักองครักษ์หลวงก้าวเข้ามา หมายจะจับกุมตัวคน
เวลานั้นเจิ้งซิวเหนียนกับเจิ้งอี้เหนียน สองพี่น้อง ก็กลับมาถึง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” เจิ้งซิวเหนียนกวาดตามองแล้วถาม
“ท่านพ่อ ท่านกลับมาได้จังหวะพอดี พวกเขาบุกเข้ามาจับคนในจวนเราโดยพลการ!”
เจิ้งอี้เหนียนกล่าวว่า “ทุกท่าน เหตุใดวันนี้จึงมาเยือนกะทันหัน?”
“ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่พ่อบ้านจวนท่านเก่งกาจยิ่ง ความสามารถไม่ธรรมดา!” เหอปินกล่าว
“นายท่าน ช่วยข้าด้วย” จางจื้อวิงวอน
“เขาก่อเหตุอันใด?”
“จ้างวานฆ่าคน”
เจิ้งอี้เหนียนตกตะลึงยิ่ง กล่าวขึ้นว่า “ไร้หลักฐาน อย่ากล่าวหาโดยพลการ ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเจิ้งของข้าเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง เป็นเครือญาติราชวงศ์ บิดาข้าเคยดำรงตำแหน่งขุนนางใหญ่ ส่วนข้ากับฉินเซี่ยงกงก็เป็นดองกัน คนของจวนเจิ้งจะไปจ้างวานฆ่าคนได้อย่างไร ไม่มีเหตุจำเป็นแม้แต่น้อย!”