ทหารซ่งร่างกำยำกลุ่มหนึ่งออกแรงดึงเชือกสุดกำลัง ลากหม้อเหล็กหลอมเหลวขึ้นมา
วางลงบนแผ่นไม้ แล้วเข็นรถเลื่อนออกไป
เหล็กหลอมเหลวภายในกระเพื่อมไหวเล็กน้อย
ไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมาจากด้านในเป็นระลอก เพียงขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อยก็รู้สึกราวกับลืมตาไม่ขึ้น
ส่วนทหารซ่งที่เหลือเร่งเข็นศพทหารที่สิ้นชีพแล้วไปไว้ด้านข้าง เพื่อเปิดพื้นที่ให้พอใช้งาน
“หลีกไปให้หมด!”
“ทุกคนช่วยกันออกแรง!”
คนกลุ่มหนึ่งเข็นรถเลื่อนคันใหญ่ มือจับด้ามที่ยื่นออกมาจากหม้อเหล็กไว้ เพื่อให้มันทรงตัวอย่างมั่นคง
เมื่อไปถึงเชิงกำแพงเมือง พวกเขาก็ออกแรงงัดรถเลื่อนอย่างรุนแรง
เหล็กหลอมเหลวสีทองอร่ามภายในทะลักพรวดออกมา ราวกับลาวาที่ปะทุออกจากปล่องภูเขาไฟ
ยามทหารจินคนแรกถูกเหล็กหลอมเหลวราดใส่ เขายังไม่ทันส่งเสียงใดออกมา ศีรษะก็ยุบลงในพริบตา จากนั้นร่างทั้งร่างก็ร่วงลงไปประหนึ่งเศษเหล็กไร้ค่า
เหล็กหลอมเหลวไหลเทลงมา เพียงแตะสัมผัสเบา ๆ ก็เผาทะลุเกราะเหล็ก หลอมละลายทั้งเนื้อหนังและกระดูก
คนบนบันไดเมฆไม่มีเวลาตั้งตัว เหล็กหลอมเหลวสีทองอร่ามหลั่งไหลลงมาเป็นทางกว้าง
ทหารจินเจ็ดแปดคนตายอย่างทุกข์ทรมาน ใบหน้าเละจนจำเค้าเดิมไม่ได้ บางคนถึงกับถูกหลอมศีรษะไปกว่าครึ่ง
เมื่อคนด้านล่างมองเห็นชัด ก็สายเกินกว่าจะหนีแล้ว
มีเจ็ดคนถูกเหล็กหลอมเหลวราดใส่ศีรษะ
เหล็กหลอมเหลวมีอุณหภูมิสูงถึง 1,000 องศา ยามสัมผัสหมวกเกราะก็เผาทะลุทันที
ชะตากรรมของพวกเขาไม่ต่างจากคนด้านบน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเหล็กหลอมเหลวร่วงลงมา มันยังสาดใส่กองศพจนเกิดเป็น “คลื่นน้ำ” ลูกใหญ่
ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงล้วนถูกลวก
พวกเขาคิดจะหนี แต่กลับหนีไม่พ้น เพราะขณะนี้ทหารจินกำลังบุกตีเมือง ทุกคนต่างกรูกันไปข้างหน้า เบียดเสียดกันจนแน่นขนัด
จะหนีไปที่ใดได้เล่า?
ทหารซ่งเตรียมเหล็กหลอมเหลวเช่นนี้ไว้ถึง 20 หม้อ แล้วเทลงตามจุดต่าง ๆ