วันที่ 11 เดือนห้า เมืองไท่หยวน
หวังสวิน ผู้ตรวจการศาลแห่งไท่หยวนฝู่ เดินทางมาถึงกระโจมของกองทัพจิน และได้พบกับว่านเหยียนซาหลีกั่ว
ว่านเหยียนซาหลีกั่วนั่งดื่มสุราอยู่หน้าโต๊ะ รอบข้างมีเหล่าแม่ทัพกองทัพจินกำลังดื่มสุรากินเนื้อกันอย่างเอร็ดอร่อย
บางทีอาจเพราะกลัวร้อน พวกเขาจึงไม่สวมเสื้อผ้า
รอยสักเผยออกมาให้เห็น ดูดุดันและเปี่ยมด้วยไอสังหาร
หวังสวินยังหวาดกลัวอยู่บ้าง อย่างไรเสียเขาก็มาถึงหน้ากระโจมของกองทัพจิน
แต่เขาฝืนข่มใจไว้ สีหน้าดูสงบนิ่ง
“ข้าคือหวังสวิน ผู้ตรวจการศาลแห่งไท่หยวนฝู่ ไม่ทราบว่าแม่ทัพท่านใดแห่งแคว้นจิน?”
ว่านเหยียนซาหลีกั่วกล่าวด้วยภาษาฮั่นที่ติดขัดว่า “ส่งผู้ตรวจการศาลตัวเล็ก ๆ มาเจรจายอมมอบเมือง ดูแคลนข้าหรือ?”
อาปู้หันที่อยู่ด้านข้างหัวเราะ “ตูถ่ง (แม่ทัพคุมทัพ) สังหารขุนนางแคว้นซ่งผู้นี้ แล้วใช้ศีรษะของเขาปลุกขวัญทหารของเราดีหรือไม่?”
เมื่อได้ยินอาปู้หันกล่าวเช่นนี้ หวังสวินก็ยิ่งหวาดหวั่น เหงื่อเย็นผุดพรายบนหน้าผาก แต่ยังคงฝืนยืนหยัด
เขากล่าวว่า “สองแคว้นซ่งกับจินลงนามในสัญญาสงบศึกแล้ว เหตุใดพวกท่านยังล่วงล้ำลงใต้โดยพลการ?”
“บังอาจ!” อาปู้หันตวาดลั่น “เจ้าคนไร้ยางอาย! เห็นชัดว่าเป็นพวกเจ้าลงมือก่อน!”
หวังสวินถามอย่างฉงน “กล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ฝู่โจวเป็นดินแดนของต้าจิน เหตุใดพวกเจ้าจึงส่งทหารไปโดยพลการ?”
หวังสวินกล่าวว่า “ฝู่โจวเป็นดินแดนของต้าซ่งมาตั้งแต่โบราณ จะกล่าวว่าเป็นดินแดนของต้าจินได้อย่างไร?”
อาปู้หันกล่าวว่า “ปีจิ้งคังที่สอง เสอเข่อฉิวยอมจำนนและมอบดินแดนให้ จึงกลายเป็นดินแดนของต้าจิน!”
“เสอเข่อฉิวเดิมเป็นขุนนางของฝ่าบาท ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันส่งเขาไปดูแลราษฎรที่ฝู่โจว มิใช่พระราชทานฝู่โจวแก่เขาฝู่โจวย่อมเป็นฝู่โจวของฝ่าบาท เขาไม่มีสิทธิ์มอบดินแดนให้ผู้ใด!”