ว่านเหยียนจงหานรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง นั่นเป็นเรื่องจริง
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าสถานการณ์การศึกพลิกผันแล้ว
ประการแรก แม้จงเจ๋อจะโจมตีกองทัพจินประจำการ แต่ก็ไม่ใช่กองกำลังชั้นยอด ยังไม่ถึงขั้นกระทบต่อรากฐานของกองทัพจิน
ประการที่สอง จงเจ๋อรบต่อเนื่องอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาสั้น ๆ กำลังของตนเองก็เหนื่อยล้าเต็มที
หากสู้ต่อไปก็คงลำบากยิ่ง
ถึงอย่างไรเขามีกำลังพลเพียง 20,000 นาย ทั้งยังเดินทัพไกล
ภายในค่ายใหญ่ของกองทัพจิน
ว่านเหยียนจงหานกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “เหตุใดจึงมีกองทัพซ่งที่รบเก่งปรากฏขึ้นในเหอเป่ยอย่างกะทันหัน! ใครตอบข้าได้บ้าง! พวกมันมุดออกมาจากรอยแยกบนพื้นดินแห่งใดกัน!”
เรื่องนี้พลิกความเข้าใจของว่านเหยียนจงหานไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อห้าปีก่อน หรือปีที่สี่แห่งรัชศกเซวียนเหอ ถงก่วนยกทัพซ่งกว่า 200,000 นายไปโจมตีเยียนจิงแห่งแคว้นเหลียว กลับถูกทหารเหลียวเพียงไม่กี่พันนายตีแตกพ่าย
เรื่องนี้แพร่ไปถึงหูของว่านเหยียนจงหาน พันธมิตรของพวกเขา เพียงชั่วพริบตาก็เปิดโลกใบใหม่ให้เขา
นับแต่นั้นมา ในสายตาของว่านเหยียนจงหาน ทหารซ่งแต่ละคนก็เป็นเพียงสุกรที่สวมหนังมนุษย์เท่านั้น
ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกเซวียนเหอ หรือปีก่อน กองทัพจินยกทัพบุกซ่ง มุ่งลงใต้ตลอดเส้นทาง
ถงก่วน แม่ทัพสูงสุดของกองทัพซ่ง ได้ยินว่ากองทัพจินมุ่งลงใต้ก็หวาดกลัวจนทิ้งกองทัพ หนีเตลิดกลับเมืองตงจิงไปเพียงลำพัง ส่งผลให้แนวป้องกันทางทหารที่ราชวงศ์ซ่งสร้างขึ้นทางเหนือมาตลอดร้อยปีขาดการบัญชาการเป็นหนึ่งเดียว กองทัพซ่งจึงแตกกระเจิง
กองทัพจินรุกลงใต้ราวกับเข้าสู่ดินแดนไร้ผู้คน
จนกระทั่งถึงเดือนสิบเอ็ดอธิกมาส ปีจิ้งคังที่หนึ่ง หรือก่อนจ้าวหนิงจะข้ามเวลามา กองทัพจินก็กวาดล้างไปทั่วสารทิศอย่างแท้จริง
ยิ่งรบ กองทัพจินก็ยิ่งฮึกเหิม ว่านเหยียนจงหานยิ่งมั่นใจว่าจะกำราบราชวงศ์ซ่งได้ ขุนนางในราชสำนักแคว้นจินหลายคนต่างเห็นว่าสามารถทำลายซ่งและรวบรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งได้อย่างแน่นอน