“เจ้าว่าอะไรนะ!” หลี่ฉาเกอตกตะลึงจนสีหน้าแปรเปลี่ยน
หน่วยสอดแนมกล่าวว่า “กองทัพซ่งเข้าเมืองซิงโจวแล้ว ขุนนางทั้งหลายภายในเมืองเป็นผู้เปิดประตูเมืองต้อนรับกองทัพซ่งด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ”
“เป็นไปไม่ได้!” สมองของหลี่ฉาเกอพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ เขาจำได้ว่าผู้กุมอำนาจในเมืองซิงโจวส่วนใหญ่เป็นชาวตั่งเซี่ยง
ผู้มีอำนาจสูงสุดอย่างอุยหมิงอันฮุ่ย ตลอดสิบปีมานี้เป็นฝ่ายสนับสนุนแคว้นจินและต่อต้านซ่งอย่างแน่วแน่
หวั่งฉางเป็นบิดาของพระชายาของหลี่เหรินเซี่ยว ฮ่องเต้องค์ใหม่ ทั้งยังมีอำนาจบัญชาการทหารอยู่ในมือ แล้วจะทรยศต่อต้าเซี่ยได้อย่างไร
ใช่ว่าหลี่ฉาเกอไม่เคยคิดว่าคนเหล่านี้อาจลอบติดต่อกับชาวซ่ง ทว่าต่อให้ลอบติดต่อกันเป็นการส่วนตัว ก็ไม่มีทางถึงขั้นยอมจำนน
อย่างมากก็เพียงส่งคนไปเจรจาสงบศึกเป็นการลับ ชดใช้เงินเพื่อถ่วงเวลาให้ชาวจิน
แต่การเปิดประตูเมืองหลวงให้กองทัพซ่งเข้ามาโดยตรงเช่นนี้ ก็ไม่ต่างจากยื่นแผ่นดินให้ล่มสลาย
หลี่ฉาเกอมีสีหน้าเศร้าสลด มองไปทางทิศเหนือ อารมณ์แทบควบคุมไม่อยู่ เขาแหงนหน้าถอนใจยาว “เป็นเพราะข้าโลภทรัพย์สินของชาวซ่งมาหลายปี จึงทำให้แผ่นดินเสียหาย! เป็นข้าที่ทำให้แผ่นดินเสียหาย!”
“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงทำเพื่อให้ต้าเซี่ยมั่งคั่งและกองทัพเข้มแข็งพ่ะย่ะค่ะ” จางชุนหมิงเอ่ยปลอบด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “หากพระองค์มิได้ทรงเพิ่มพูนท้องพระคลัง ต้าเซี่ยจะมีกองทัพนับหลายแสนได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”
“ถ่ายทอดคำสั่งของข้า เรียกระดมทัพทั้งหมด ข้าจะสู้ตายกับชาวซ่ง!”
“มิได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!” จางชุนหมิงรีบห้าม “บัดนี้ซิงโจวยอมจำนนแล้ว จิ้งโจวกับติ้งโจวจะได้รับคำสั่งให้ยอมจำนนในไม่ช้า จำเป็นต้องให้พระองค์เสด็จไปด้วยพระองค์เอง ที่นั่นยังมีกำลังทหารอยู่ จะยกให้ผู้อื่นง่าย ๆ มิได้ อีกทั้งหลิงโจวถูกปิดล้อมมาหลายวันโดยไม่มีกองทัพไปช่วย เกรงว่าจะยอมจำนนแล้ว หากหลิงโจวยอมจำนน จางจวิ้นก็จะระดมกำลังหลักได้มากขึ้น ใช้กองทัพที่เพียบพร้อมอุดช่องว่างระหว่างจิ้งโจวกับซุ่นโจว เปิดทางให้กำลังหลักของเขาเคลื่อนพลและตั้งมั่นได้ เช่นนั้นกองทัพเราก็จะถูกปิดตายอยู่ในซุ่นโจวพ่ะย่ะค่ะ!”