เยว่อวิ๋นควบม้ามาอย่างเร่งร้อน กล่าวขึ้นว่า “กัวจ่งก่วน แม่ทัพเยว่สั่งให้ท่านซ่อนกำลังพล เรียกประชาชนเข้าเมือง อย่าเพิ่งปะทะกับศัตรูโดยง่าย!”
“เพราะเหตุใด?” กัวฮ่าวซึ่งเตรียมพร้อมจะลงมือมานานแล้ว พลันไม่พอใจขึ้นมา
ความรู้สึกเช่นนี้ก็เหมือนกับตนถอดกางเกงไปแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับบอกว่าไว้วันหน้า
เยว่อวิ๋นเอ่ยอย่างมีนัยว่า “แม่ทัพเยว่บอกว่าอย่าทำให้ศัตรูตกใจจนหนีไปเสียก่อน”
กัวฮ่าวชะงักไปเล็กน้อย แม้จะไม่ใคร่เต็มใจนัก แต่ก็ยังยิ้มแล้วกล่าวว่า “รับคำสั่ง!”
เสียงฆ้องกลองดังกึกก้อง กัวฮ่าวเริ่มสั่งการผู้ใต้บังคับบัญชา จัดประชาชนในเมืองเหนือ รวมถึงเซียงจวิน ให้เข้าเมือง
เสบียงและเครื่องมือทั้งหมดถูกขนเข้าเมือง
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” มีคนถาม
“ได้ยินว่าพวกชนต่างเผ่ามาแล้ว”
“อยู่ที่ใดกัน? ข้าอายุปูนนี้แล้วยังไม่เคยเห็นพวกชนต่างเผ่าเลย!”
“ได้ยินว่าพวกชนต่างเผ่าหน้าตาคล้ายผีร้าย กินเนื้อคน ดื่มเลือดคน”
“เช่นนั้นยิ่งต้องไปดู บางทีอาจจับกลับมาเล่นสักสองสามคนก็ได้!”
บางคนมิได้หวาดกลัว ทั้งยังดูตื่นเต้นอยากลองเสียด้วยซ้ำ
ทหารม้ากลุ่มหนึ่งควบเข้ามาอย่างรวดเร็ว หัวหน้ากองตะโกนว่า “เข้าเมืองโดยเร็ว! เข้าเมืองโดยเร็ว!”
“ท่านนายกอง ได้ยินว่าพวกชนต่างเผ่ามาแล้วหรือ?”
ชายหนุ่มหลายคนเอ่ยถาม
พวกเขาถือเครื่องมืออยู่ในมือ ดูอย่างไรก็เป็นช่างไม้
“ใช่ พวกชนต่างเผ่ามาแล้ว!”
“พวกเราขออยู่ดูที่นี่ได้หรือไม่?”
“อยากตายนักหรือ! พวกชนต่างเผ่าฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา!” นายทหารตวาด “เจ้าหนุ่มทั้งหลายที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม รีบกลับเข้าเมืองไป!”