“ทหารหลินโจวไปถึงที่ใดแล้ว?” เสอเข่อฉิวถาม
เหอจงสิง ปิงหม่าจ่งก่วน (แม่ทัพคุมทหารม้าและทหารราบ) ตอบว่า “ยังไม่มีข่าวจากทหารหลินโจวขอรับ แต่ช้าที่สุดน่าจะมาถึงภายในสามวัน”
“สามวัน?” เสอเข่อฉิวเห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับกำหนดเวลานี้ “พรุ่งนี้จัดระเบียบกองทัพเสีย ผู้ใดเต็มใจเป็นแม่ทัพทัพหน้า?”
เหอจงสิงก้าวออกมาประสานมือ “ข้าน้อยยินดีรับหน้าที่ขอรับ!”
“ดี ข้าจะมอบกำลังพลหนึ่งหมื่นนายให้เจ้า ไปลองมือกับอู๋เจี้ยดู”
รุ่งสางวันที่ 24 เดือนสี่ อู๋เจี้ยยังรับประทานอาหารเช้าอยู่ ทหารส่งสารที่กัวฮ่าวส่งกลับมาก็มาถึง
“แม่ทัพอู๋! กองทัพเราตีข้าศึกแตกพ่ายที่สันเขาซานเสินหลิ่ง สังหารศัตรูได้สามพันนาย จับเป็นเชลยห้าพันนาย!”
อู๋เจี้ยรับรายงานศึกมาอ่านจบก็ยินดีเป็นล้นพ้น “ทำได้ดี!”
เขาเพิ่งกล่าวจบ เว่ยเซียงก็มาถึงนอกกระโจม
“แม่ทัพอู๋!”
“เข้ามา!”
เว่ยเซียงเดินเข้ามา เอ่ยอย่างร้อนใจว่า “แม่ทัพอู๋ ข้าศึกเคลื่อนไหวแล้ว”
“โอ้?”
“ข้าศึกกำลังรวบรวมกำลังพลตั้งขบวนทัพ”
“เสอเข่อฉิวร้อนใจกว่าที่ข้าคิดเสียอีก” อู๋เจี้ยหาได้ร้อนใจไม่ เขากล่าวว่า “ให้หยางเจิ้งนำกำลังพลห้าพันนายเป็นทัพหน้า ไปลองมือกับกองทัพตระกูลเสอดู!”
“รับทราบ!”
ช่วงเช้า กิจกรรมบันเทิงทั้งหมดของกองทัพซ่งถูกระงับ
ทัพหน้าของกองทัพตระกูลเสอเคลื่อนเข้าหากองทัพซ่ง โดยมีกำลังหลักตามอยู่ด้านหลัง
ส่วนหยางเจิ้งนำทัพหน้าของกองทัพซ่ง ตั้งรับด้วยรูปขบวนมาตรฐานสามกอง ได้แก่ ปีกซ้าย ปีกขวา และกองกลาง
ยุทธวิธีของทั้งสองฝ่ายคล้ายคลึงกันอยู่ไม่น้อย ทหารราบชั้นยอดอยู่ด้านหน้า พลหน้าไม้และพลธนูตั้งแนวคุ้มกันอยู่ด้านหลัง ปีกซ้ายขวาวางกำลังป้องกันอย่างรัดกุม