วันที่ 16 เดือน 11 ป่าหิมะเบื้องหน้าเงียบงันไร้เสียง ส่วนไกลออกไปยิ่งกว่านั้นมีเพียงสีขาวโพลนว่างเปล่า
หิมะหนาทึบปกคลุมทุกสิ่งไว้
ทว่าภายในเมืองเหลียวหยางกลับมีผู้คนขวักไขว่ ฝูงชนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ราวกับฝูงมดที่เบียดเสียดกัน
สายลมหนาวพัดกรู พาหิมะโปรยปรายปะทะธงบนกำแพงเมืองอย่างไร้สุ้มเสียง
ประตูเมืองด้านล่างเปิดอยู่ ทหารกองทัพจินทยอยเคลื่อนออกมาเป็นแถว
เมื่อออกไปแล้ว ต่างก็รีบหาตำแหน่งของตนบริเวณนอกเมือง ก่อนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ
ไม่นานนัก ทหารกองทัพจินก็รวมตัวกันอยู่นอกเมืองมากขึ้นเรื่อย ๆ
เหมิงอันเกาอิ้งอี้หันหลังเดินลงจากหอคอย ขึ้นม้าแล้วมุ่งหน้าไปยังถ่งจวินซือเหลียวหยาง
เมื่อเดินทางถึงหน้าประตู เขาบังเอิญพบหลี่เฉิง ตูถ่งเหลียวหยาง จึงกล่าวว่า “ท่านตูถ่งหลี่ กองทัพใหญ่เริ่มรวมพลนอกเมืองแล้ว คาดว่าจะรวมพลเสร็จสิ้นทั้งหมดในยามเว่ยตอนต้น”
หลี่เฉิงยังไม่ทันตอบก็พลิกตัวขึ้นม้า
เหล่าขุนพลกองทัพจินติดตามเขามุ่งหน้าออกนอกเมือง
เกาอิ้งอี้ก็ตามไปด้วยเช่นกัน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ท่านตูถ่งหลี่ ได้ยินว่ามีผู้อพยพไม่น้อยมุ่งลงใต้ไปยังฟู่โจว”
“ตามไปก็ดี!” เหมิงอันผู้หนึ่งนามว่าอี่หลี่ปู่หัวเราะเสียงดังจากอีกฝั่ง “ไปฟู่โจวหาเรื่องชาวซ่ง ดูสิว่าเสบียงของชาวซ่งจะพอหรือไม่!”
“สถานการณ์กองทัพซ่งเป็นอย่างไรบ้าง?” หลี่เฉิงถามขึ้นกะทันหัน
เขาไม่สนใจว่าผู้อพยพจะเป็นเช่นไร ในสายตาของเขา ผู้อพยพไม่ต่างจากหญ้าริมทาง
เขาไม่ใส่ใจเช่นกันว่าชาวซ่งจะปฏิบัติต่อผู้อพยพอย่างไร ในหัวของเขามีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือเอาชนะกองทัพซ่งแห่งเหลียวตง!