แท้จริงแล้ว ในประวัติศาสตร์สายหลัก จงเจ๋อเคยประมือกับว่านเหยียนอูจู๋
เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในปีเจี้ยนเหยียนที่ 2 หรือต้นปีที่ 2 หลังเหตุอัปยศจิ้งคัง กองทัพจินยกทัพใหญ่ประชิดชายแดน แบ่งกำลังออกเป็นหลายสาย
เป้าหมายของว่านเหยียนอูจู๋คือเมืองตงจิง และผู้รักษาเมืองตงจิงในเวลานั้นก็คือจงเจ๋อ
ว่านเหยียนอูจู๋โจมตีหลายครั้ง แต่ก็ยังตีแนวป้องกันแม่น้ำหวงเหอของจงเจ๋อไม่แตก เรียกได้ว่ากลับไปมือเปล่า
ยามนี้ เหล่าแม่ทัพกองทัพตะวันตกในเมืองต้าหมิงก็มิใช่คนไร้ฝีมือในการรบ
อย่างหานซื่อจงกับจางจวิ้น ในประวัติศาสตร์ต่างก็เคยมีชัยเหนือชาวจิน
แม้แต่หลิวกวงซื่อ ผู้ไร้ยางอายไม่แพ้กัน ก็ยังเคยมีชัยเช่นกัน
แม้การทหารและการปกครองของต้าซ่งจะเสื่อมโทรม แต่กองทัพตะวันตกก็ยังต่อสู้กับซีเซี่ยมานานถึง 100 ปี จนเกือบทำให้ซีเซี่ยล่มสลาย หากมิใช่แคว้นจินผงาดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ซีเซี่ยอาจถึงคราวสิ้นชาติไปแล้วจริง ๆ
คนเหล่านี้ต่อให้มีนิสัยเสียมากมาย แต่ล้วนเป็นผู้ที่สังหารคนในสนามรบมานานปี
แล้วเหตุใดยามนี้พวกเขาจึงรบได้ย่ำแย่ถึงเพียงนี้?
เหตุผลง่ายดายนัก
พวกเขาหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ!
ในปีจิ้งคังที่ 1 มิใช่เพียงกองทัพตะวันตกเท่านั้นที่ถูกโจมตี สามเมืองทางเหนือก็ถูกกวาดล้างจนสิ้น กองทัพหนึ่งแสนนายของฉงซือจงถูกทำลายล้าง กองทัพหลายหมื่นนายของเหยากู่ก็ถูกทำลายจนหมดสิ้นเช่นกัน
เมืองไท่หยวนยิ่งถูกสังหารจนกลายเป็นเมืองร้าง
กำลังทหารทั่วทั้งต้าซ่งถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วเกือบครึ่งหนึ่ง
ฉงซือเต้าล้มป่วยเสียชีวิต ฉงซือจงพลีชีพในสนามรบ เหยากู่พลีชีพในสนามรบ เสอเข่อฉิวทรยศไปเข้ากับศัตรู สามตระกูลแม่ทัพใหญ่ที่สืบทอดมานับร้อยปีของต้าซ่งล้วนล่มสลาย
ศัตรูเข้าล้อมเมืองหลวงได้อย่างง่ายดาย ทุกคนต่างถูกโจมตีจนมึนงง