เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ต่างรอเฝ้าอยู่หน้าประตูวัง
ผู้ที่มาล้วนเป็นขุนนางซึ่งมีคุณสมบัติเข้าประชุมในท้องพระโรง
บรรดาผู้ใหญ่จากสองสำนักและสามกรมแทบจะมากันครบถ้วน
เมื่อทุกคนเห็นฮ่องเต้สวมชุดเกราะ ต่างก็สะดุ้งตกใจ
“เหมยจื้อลี่”
เหมยจื้อลี่ เสนาบดีฮู่ปู้ (กรมคลัง) ก้าวออกมา “กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ”
“จัดซื้อเสบียงไปถึงไหนแล้ว?”
“ทูลฝ่าบาท ภายในสามวัน ฮู่ปู้จัดซื้อเสบียงในเมืองได้ 50,000 สือ (6 ล้านชั่ง) เมื่อเช้ามืดวันนี้ได้ส่งมอบให้ท่านอัครมหาเสนาบดีซูเย่ทั้งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม เจ้าทำได้ดีมาก บัดนี้กำลังจะเกิดศึก เราแจ้งคนในวังแล้วว่าให้ลดค่าใช้จ่ายประจำวันลงสองในสาม”
“ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งพ่ะย่ะค่ะ”
“เราหวังว่าทุกท่านจะเคร่งครัดต่อตนเองในยามนี้ ร่วมฝ่าฟันวิกฤตไปด้วยกัน ส่วนเบี้ยหวัดของทุกท่าน เราให้ฮู่ปู้จดบันทึกไว้แล้ว ครั้นชาวจินล่าถอย ภาษีจากหัวเมืองต่าง ๆ ส่งมาถึงเมื่อใด ก็จะจ่ายให้ตามจริง”
ทุกคนกล่าวว่า “กระหม่อมทั้งหลายจะจดจำพระดำรัสของฝ่าบาทไว้พ่ะย่ะค่ะ”
“ดี! ทุกท่าน จงไปประตูเมืองทิศใต้กับเรา วันนี้ชาวจินบุกตีเมือง พวกเราจะไปให้กำลังใจเหล่าทหาร”
ทันทีที่ฮ่องเต้ตรัสเช่นนี้ ขุนนางหลายคนที่อยู่ในที่นั้นก็หน้าซีดเผือด
อะไรนะ?
ฝ่าบาท ทรงฝันไปหรือพ่ะย่ะค่ะ!
เฉินเจี้ยหราน รองเสนาบดีฝ่ายซ้ายลี่ปู้ (กรมขุนนาง) รีบก้าวออกมากล่าวว่า “ฝ่าบาท ช่วงนี้กระหม่อมรู้สึกหนาวจับใจ ร่างกายไม่ใคร่สบาย ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาตให้กระหม่อมกลับจวนไปพักรักษาตัวพ่ะย่ะค่ะ”
พอเขากล่าวเช่นนี้ ขุนนางอีกหลายคนก็เริ่มกระสับกระส่าย เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยากไปบนกำแพงเมือง
ล้อเล่นอะไรกัน!
พวกเราเป็นทั้งบัณฑิตและขุนนาง จะไปยังสถานที่อันตรายเช่นนั้นได้อย่างไร?
หากจะไป ฝ่าบาทก็เสด็จไปเองเถิด อย่าทรงลากพวกเราไปด้วยเลย
จ้าวหนิงกล่าวว่า “หมอหลวงหู จงไปจับชีพจรท่านเฉิน”
หมอหลวงหูรับคำแล้วเดินเข้าไป
เฉินเจี้ยหรานนึกไม่ถึงเลยว่าฮ่องเต้จะเตรียมแม้กระทั่งหมอหลวงไว้แล้ว