ยามเช้าตรู่วันที่ 6 เดือนสิบ ฟ้าฝนไม่เป็นใจ เหนือโย่วโจวเริ่มโปรยหิมะบางเบา
ค่ายกองทหารรักษาพระองค์เริ่มจัดระเบียบไพร่พล
ตั้งแต่หัวหน้าหมู่ ไปจนถึงตูโถวซึ่งเป็นนายกองร้อย แล้วต่อด้วยจื่อฮุยสื่อ (ผู้คุมทัพ) ตูอวี้โหว (นายทหารคุมวินัย) และจวินตูจื่อฮุยสื่อ (ผู้คุมทัพประจำกอง) นายทหารทุกคนต่างกระตือรือร้นลงมือทำงาน
ทหารราบเริ่มสวมเกราะ พลหน้าไม้เริ่มตรวจสอบสภาพหน้าไม้ ส่วนพลธนูก็ง้างสายธนู
ทหารม้าจูงม้าศึกของตนออกมา
อาหารเช้าวันนี้มีเนื้อให้กินไม่อั้น!
หลายคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
“ฝ่าบาท กองทัพใกล้เตรียมพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฉินกุยกล่าวอยู่ด้านนอกกระโจม
จ้าวหนิงเลิกม่านกระโจมขึ้น เงยหน้ามองหิมะบางเบาที่โปรยปรายหนาแน่นจากฟากฟ้า
“หิมะตกแล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงสวมเกราะ ขันทีเตรียมม้าศึกของฮ่องเต้ไว้พร้อมแล้ว
มันเป็นม้าเหงื่อโลหิตจากซีอวี้ตัวหนึ่ง
“ไปกันเถิด ไปเป็นประจักษ์พยานพร้อมกันว่าซีเซี่ยจะพินาศลงที่เหิงซาน!”
จ้าวหนิงพลิกกายขึ้นม้า ท่ามกลางการรายล้อมของทหารองครักษ์ แล้วมุ่งหน้าไปยังเบื้องหน้า
กองทัพอันเกรียงไกรเคลื่อนขบวนไปทางตะวันตกของเมือง นายทหารเริ่มจัดแถวรบ
จัดแถวเสร็จแล้วจึงเคลื่อนต่อไป
มองเห็นกองทัพซ่งตั้งกระบวนทัพ เกราะส่องประกายราวมหาสมุทร ธงทิวบดบังฟ้าประหนึ่งเมฆ มองไปสุดสายตาก็ยังไม่เห็นปลายแถว
เสียงฝีเท้านับไม่ถ้วนกับเสียงกีบม้าประสานรวมกัน ก้องสะท้อนไปทั่วฟ้าดิน
ทหารชายแดนส่านซีสวมเกราะเหล็กกับเสื้อแดง กองทหารรักษาพระองค์ก็สวมเกราะเหล็กกับเสื้อแดงเช่นกัน ต่างกันเพียงผ้าโพกศีรษะเป็นสีม่วง