ให้ตายสิ!
จ้าวหนิงอดทอดถอนใจอยู่ในใจไม่ได้
เพิ่งเริ่มใช้ธนบัตรเจียวเฉาได้ไม่นานเท่าไรเอง?
เหล่าชนชั้นนำแห่งราชวงศ์ซ่งก็คิดจะใช้ธนบัตรเจียวเฉามาทำโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่กันแล้ว?
มิน่าถึงว่ากันว่าคนต้าซ่งล้วนเป็นพ่อค้าที่เหมาะจะปกครองบ้านเมือง!
ความคิดอ่านของจางจิ่วเฉิงผู้นี้ช่างมาถึงเร็วประหนึ่งพายุหมุน
และเกรงว่านี่คงมิใช่ความคิดของเขาเพียงคนเดียว เป็นไปได้หรือไม่ว่าหลังสอบได้จอหงวน เขาแอบไปเยี่ยมจ้าวติ่งหลายครั้งเป็นการส่วนตัว และความคิดนี้ก็ได้รับความเห็นชอบจากจ้าวติ่งด้วย?
เพียงแต่เรื่องพิมพ์เงินมาสร้างถนน ในยุคนี้กล่าวออกไปย่อมฟังไม่ค่อยเหมาะสม จ้าวติ่งจึงยังมิได้หยิบยกขึ้นมาอย่างเป็นทางการ
จางจิ่วเฉิงช่างกล้าหาญยิ่งนัก
จ้าวหนิงจงใจทำเป็นไม่รู้เรื่อง แล้วถามต่อว่า “ธนบัตรเจียวเฉาก็เป็นทรัพย์สินของท้องพระคลัง หากต้องการสร้างถนนเป็นจำนวนมาก เกรงว่าจะเหมือนซ่อมกำแพงด้านตะวันตกแล้วรื้อกำแพงด้านตะวันออก”
จางจิ่วเฉิงตอบอย่างตรงไปตรงมายิ่งกว่าเดิม “พิมพ์เพิ่มได้พ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงชะงักไป อ้อ เจ้านี่พูดคุยถูกใจข้าจริง ๆ!
ทว่าจ้าวหนิงยังคงทำท่ากังขา ตรัสว่า “ธนบัตรเจียวเฉาเป็นเงินตรา รากฐานของการค้า จะพิมพ์ตามอำเภอใจได้อย่างไร?”
“กระหม่อมคำนวณให้ฝ่าบาทฟังได้พ่ะย่ะค่ะ หากราชสำนักพิมพ์ธนบัตรเจียวเฉา 5 ล้านพวงเพื่อนำไปสร้างถนน เงินจำนวนนี้ก็ประหนึ่งสายน้ำ ราวแปดส่วนจะไหลเข้าสู่หมู่ราษฎร ตกไปอยู่ในมือคนงาน ช่างเหล็ก ชาวนา และคนตัดหิน คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ยากไร้แห่งต้าซ่ง และเป็นกลุ่มที่ต้องการเงินมากที่สุด ทั้งยังช่วยสร้างถนนและทำให้พวกเขามีรายได้”
“แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่า การทำเช่นนี้ทำให้ธนบัตรเจียวเฉาไหลเข้าสู่หมู่ราษฎรมากขึ้น จะทำให้ธนบัตรเจียวเฉาด้อยค่าลง?”