วันที่ 20 เดือนเจ็ด จ้าวเฉินลงจากเรือที่ท่าเรือริมแม่น้ำเปี้ยน
ยามลงจากเรือ ท่าเรือก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนแล้ว
หวังหวยจี๋พาคนมารออยู่ที่ท่าเรือนานแล้ว
เรื่องนี้เกินความคาดหมายของจ้าวเฉินไปมาก
เมื่อมองไปรอบ ๆ นอกจากหวังหวยจี๋แล้ว ยังมีขุนนางอีกมากมายที่มาด้วย ทั้งขุนนางจากสามสำนักหกกรมและขุนนางจิ่วชิง (ขุนนางเก้ากรม)
พวกเขาต่างแสดงความเคารพต่ออ๋องเหลียว
แม้แต่โม่โฉว เสนาบดีลี่ปู้ (กรมขุนนาง) ก็ยังมา เขาเป็นสุนัขรับใช้ข้างกายจ้าวกวนเจีย... เอ่อ ไม่ใช่สิ เขาเป็นขุนนางคนสนิทของฝ่าบาทต่างหาก!
เมื่อมองอีกครั้ง เกาชิวก็อยู่ที่นี่ด้วย
คนเหล่านี้มารับเขากันหมดหรือ?
“ขอถวายการต้อนรับอ๋องเหลียวเสด็จกลับเมืองหลวง!” เกาชิวกล่าวเสียงดัง
“พี่ใหญ่!”
เสียงหนึ่งดังขึ้น ที่แท้คือจ้าวอวี๋ เขาก้าวเร็ว ๆ มาหาจ้าวเฉิน แววตาที่มองจ้าวเฉินเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
ด้านหลังยังมีองค์หญิงโหรวเจีย องค์ชายสามจ้าวจิ่น และองค์ชายห้าจ้าวฉุน
“ขอต้อนรับพี่ใหญ่กลับบ้าน” จ้าวจิ่นยังคงสุภาพเรียบร้อยเช่นเคย มองไม่ออกเลยว่าเขามีท่าทีอื่นต่อจ้าวเฉิน
“พี่ใหญ่ผอมลงไปมากเลย!” โหรวเจียหัวเราะคิกคัก
“นี่เป็นแบบจำลองเครื่องปั่นด้ายที่ข้าทำขึ้น” จ้าวฉุนเบียดออกมาจากฝูงชนอย่างเร่งร้อน ยื่นมันให้ด้วยสองมือ พลางมองจ้าวเฉินด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง
จ้าวเฉินรู้สึกได้รับความเอ็นดูอย่างไม่คาดฝันอยู่ชั่วขณะ เมื่อมองคนเหล่านี้ ดวงตาของเขาก็ชื้นขึ้นมาเล็กน้อย
“น้องห้าโตขึ้นมากแล้ว” จ้าวเฉินลูบศีรษะเล็ก ๆ ของจ้าวฉุน พลางยิ้มจนเห็นฟัน
“ท่านอ๋องเหลียว เชิญขึ้นรถม้าเถิด ฝ่าบาททรงรอท่านอยู่แล้ว” หวังหวยจี๋กล่าวอย่างนอบน้อมยิ่ง