กล่าวจบ ลู่โหยวก็ฟันดาบลงบนคอของกาลี่ปา
เสียงกร๊อบดังขึ้น ดาบติดคาอยู่ในคอของกาลี่ปา
กาลี่ปาเจ็บปวดจนส่งเสียงร้องโหยหวน
โลหิตพุ่งออกจากลำคอ ไหลทะลักลงสู่พื้นเป็นสาย
กาลี่ปาถูกมัดไว้ ทั้งยังถูกฟันไปหนึ่งครั้ง เรี่ยวแรงที่จะดิ้นรนจึงเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว
ลู่โหยวฝืนกลั้นสิ่งที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในท้องไม่ให้อาเจียนออกมา เขาตะโกนลั่น ใช้สองมือดึงดาบกลับมา แล้วฟันลงไปอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
ดาบครั้งที่สองตัดศีรษะกาลี่ปาขาด
ร่างไร้ศีรษะของกาลี่ปาจึงเอนล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง โลหิตจำนวนมากไหลออกจากลำคอ ย้อมพื้นจนแดงฉาน
ส่วนศีรษะของกาลี่ปากลิ้งไปอีกด้าน พลิกตลบอยู่สองสามครั้ง ก่อนถูกเส้นผมยุ่งเหยิงปกคลุมและเปรอะเปื้อนโลหิต
ผู้คนในโรงเตี๊ยมต่างมองเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดหมดจดผู้นั้นด้วยสายตาตื่นตะลึง แทบไม่อยากเชื่อว่าเด็กอายุน้อยเช่นเขาจะไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากคนออกไปประหารเสียแล้ว
ลู่โหยวเดินไปยกศีรษะกาลี่ปาขึ้น แล้วกล่าวกับคนด้านล่างว่า “นำศีรษะของมันไปแขวนไว้ในที่ที่เห็นได้ชัดที่สุด ประกาศให้ทุกคนที่นี่รู้ว่า คนผู้นี้กับผู้ติดตามหลายร้อยคนลอบสังหารชาวซ่งของเรา นี่คือจุดจบของมัน ส่วนผู้ติดตามของมันก็ประหารทั้งหมด!”
ลู่โหยวกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งยิ่ง
“ขอรับ!”
คนด้านล่างเพิ่งนำศีรษะกาลี่ปาไป ลู่โหยวก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป เขาก้มตัวลงอาเจียนอย่างหนัก
ทว่าผู้คนในโรงเตี๊ยมเห็นสภาพของลู่โหยวแล้ว กลับไม่มีใครกล้าหัวเราะออกมา
เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดหมดจดผู้นั้นจะพลิกสีหน้า เดินเข้ามาลากพวกตนออกไปประหารในทันทีหรือไม่