วันที่ 23 เดือนเก้า ค่ายใหญ่ของจงหาน
“มีข่าวของซาหลีกั่วแล้วหรือไม่?”
“ยังไม่มีข่าวของซาหลีกั่วขอรับ”
“รายงาน! ท่านแม่ทัพใหญ่ กองทัพซ่งส่งสาส์นท้ารบมาแล้ว!”
สาส์นท้ารบฉบับหนึ่งถูกวางไว้บนโต๊ะของจงหานอย่างเรียบร้อย
“เป็นสาส์นท้ารบของเยว่เฟย” จงหานกล่าว
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เยว่เฟยเร่งร้อนอยากออกรบถึงเพียงนี้ เขาเฟิงหลงซานต้องมีพิรุธแน่!” ว่านเหยียนเหมิงซื่อกล่าว “ยิ่งไปกว่านั้น เห็นได้ชัดว่าเยว่เฟยต้องการให้พวกเราออกห่างจากเมืองจ้าวโจว เพราะจ้าวกวนเจียประทับอยู่ที่นั่น”
“ท่านแม่ทัพใหญ่ โปรดสั่งให้กองทัพวกกลับทันที มุ่งตรงเข้าประชิดเมืองจ้าวโจว ข้าน้อยยินดีเป็นทัพหน้า!”
ดูท่าแล้ว ในกองทัพของจงหานยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดจะจับหัวหน้าโจรเสียก่อน ด้วยการบุกโจมตีเมืองจ้าวโจวโดยตรง
ในเวลานี้ จางทงกู่ก็เร่งร้อนเข้ามา “ท่านแม่ทัพใหญ่! มีข่าวด่วนจากเมืองจ้าวโจว จ้าวกวนเจียเสด็จออกจากเมืองแล้ว มุ่งหน้าไปยังอำเภอหยวนซื่อ!”
“จริงหรือ?” จงหานตกตะลึงยิ่ง
ไม่เพียงจงหานเท่านั้น เหล่าแม่ทัพกองทัพจินคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงกับข่าวนี้เช่นกัน
ในเวลาเช่นนี้ จ้าวกวนเจียกลับกล้าเสด็จออกจากเมืองจ้าวโจวหรือ?
“ข้าน้อยส่งคนไปตรวจสอบหลายครั้งแล้ว เป็นความจริงแน่นอน!” จางทงกู่กล่าว
“ท่านแม่ทัพใหญ่ โปรดมอบทหารหนึ่งหมื่นให้ข้าน้อย ข้าน้อยจะมุ่งหน้าไปเมืองจ้าวโจวเดี๋ยวนี้ อาศัยช่วงที่กำลังพลในเมืองอ่อนกำลัง ยึดเมืองจ้าวโจวให้ได้ในคราวเดียว!” ว่านเหยียนเหมิงซื่อกล่าวอย่างฮึกเหิม
“เกรงว่าเรื่องจะไม่ง่ายเช่นนั้น” จางทงกู่กล่าว
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
“ภายใต้การจัดการของแคว้นซ่ง เมืองจ้าวโจวแข็งแกร่งจนแทบเทียบเท่าไท่หยวน ยากจะตีแตกได้โดยเร็ว อีกทั้งจ้าวกวนเจียเสด็จออกจากเมืองจ้าวโจว ย่อมมิได้นำทหารทั้งหมดออกไปด้วย หากล้อมโจมตีอยู่นานแล้วยังตีเมืองไม่แตก จ้าวกวนเจียกับเยว่เฟยย้อนกลับมาจากคนละทาง กองทัพเราจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ”