“เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะนัก ข้าน้อยเป็นเพียงขุนนางต้อยต่ำ ไร้ทั้งอำนาจและบารมี” เฉินเจิ้งเสียนกล่าว
“ยามนี้ท่านมีชื่อเสียงโด่งดังทั่วเมืองตงจิง อีกทั้งเรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่ผู้คนปรารถนาอย่างพร้อมเพรียง ขุนนางทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายในต่างชิงชังขุนนางโหดเหี้ยมที่วางอำนาจบาตรใหญ่มาหลายปีจนแทบอดรนทนไม่ไหว”
เฉินเจิ้งเสียนลุกขึ้น ประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น ข้าน้อยยินดีออกหน้าเอง!”
หลังจากออกจากบ้านหลัวหรูจี๋ เฉินเจิ้งเสียนก็กลับถึงบ้าน
เรือนหลังนี้เฉินปี้ชิง บุตรชายของเขาเป็นผู้ซื้อไว้ในเมืองหลวง ตอนซื้อเมื่อปีก่อนใช้เงินไป 9,000 ก้วน บัดนี้ราคาพุ่งขึ้นเป็น 10,000 ก้วนแล้ว
“ท่านพ่อ กลับมาแล้วหรือขอรับ”
เฉินปี้ชิงใบหน้าแดงก่ำ กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั้งตัว เสื้อผ้ายังมีหิมะติดอยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาเช่นกัน
“พ่อเพิ่งไปบ้านหลัวหรูจี๋มา เขาขอให้พ่อกราบทูลฝ่าบาทในการประชุมยามเช้าพรุ่งนี้ เรื่องยกเลิกโทษประหาร เจ้ามีความเห็นอย่างไร?”
“ท่านพ่อ นี่เป็นโอกาสครั้งหนึ่ง!” เฉินปี้ชิงพลันกระตือรือร้นขึ้นมา
“คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“ยามนี้ขุนนางทั้งราชสำนักต่างสงบใจลงแล้ว ชื่อเสียงของท่านกำลังรุ่งโรจน์พอดี ท่านใช้โอกาสนี้สร้างชื่อในเมืองหลวงได้”
“ไม้ที่สูงเด่นในป่าย่อมถูกลมพัดหัก พ่อไม่อยากออกหน้า เดิมทีพ่อคิดจะให้หลัวหรูจี๋ รองเสนาบดีหลี่ปู้เป็นผู้เริ่มก่อน แล้วพ่อค่อยตามไปสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง”
“ท่านพ่อ ลูกอยู่ในเมืองหลวงมาปีกว่าแล้ว สถานการณ์ตลอดปีที่ผ่านมาลูกเข้าใจดี ก่อนหน้านี้ราชสำนักเคยหารือเรื่องผ่อนปรนโทษทัณฑ์ ฝ่าบาทก็ทรงแสดงท่าทีแล้ว”