เกาชิวเข้าวัง
“ฝ่าบาท”
“เรามีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งให้เจ้าไปจัดการ”
“ฝ่าบาท กระหม่อมก็มีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งต้องกราบทูล”
“เรื่องใด?”
“หวังจิ้ง เจ้าเมืองหลูโจว ฆ่าตัวตายที่โซ่วโจวพ่ะย่ะค่ะ”
(โซ่วโจวเป็นเมืองหลักของจวนโซ่วชุน)
จ้าวหนิงชะงักไปเล็กน้อย “เกิดขึ้นเมื่อใด?”
“วันขึ้นปีใหม่พ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าของจ้าวหนิงหม่นคล้ำลง
“ฝ่าบาท ทางโน้นต่างกล่าวว่าเขาถูกหลี่ฉงเหวินจากฮู่ปู้กับเนี่ยชางแห่งสำนักซู่เฉิ่งบีบจนตายพ่ะย่ะค่ะ”
“บีบจนตาย? พวกเขาบีบขุนนางผู้หนึ่งจนตายได้อย่างไร?”
หลอกผีหรืออย่างไร!
ขุนนางต้าซ่งได้รับการปฏิบัติเช่นไร?
ขุนนางต้าซ่งคือกลุ่มขุนนางที่ใช้ชีวิตสุขสบายที่สุดในประวัติศาสตร์จีนโบราณ
ตั้งแต่เสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่อาศัย ไปจนถึงการเดินทาง ราชสำนักรับผิดชอบทั้งหมด!
ยิ่งไปกว่านั้น การค้าของต้าซ่งรุ่งเรือง ขอเพียงเป็นขุนนางก็อยู่ในชนชั้นผู้มีอำนาจ ขอเพียงอยู่ในชนชั้นผู้มีอำนาจ ก็อาศัยเส้นสายสารพัดทำการค้าได้
การค้าเช่นนี้ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่ได้กำไร เพราะเป็นการใช้บารมีอำนาจทำการค้า เป็นการบังคับให้ผู้บริโภคต้องซื้อสินค้า
ดังนั้น ในต้าซ่ง ผู้มีอำนาจย่อมมีเงินเป็นส่วนใหญ่
พวกเขาจะยอมฆ่าตัวตายหรือ?
ชนชั้นผู้มีอำนาจกล้าหาญขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดกัน?
เมื่อเผชิญคำถามของฮ่องเต้ เกาชิวกล่าวว่า “ได้ยินว่าเวิงเยี่ยนกั๋วเรียกเจ้าเมืองจากแต่ละแคว้นไปหารือเรื่องภาษีฤดูร้อนของปีก่อนที่โซ่วชุน หลี่ฉงเหวินซักถามหวังจิ้งกลางที่ประชุม สงสัยว่ามีคนในหลูโจวหลบเลี่ยงภาษี ค้างภาษี และยักยอกภาษี จึงโต้เถียงกับหวังจิ้ง เนี่ยชางกล่าวว่าจะส่งคนไปตรวจบัญชีของหวังจิ้งที่หลูโจว วันถัดมา หวังจิ้งก็ผูกคอตายที่พักของตน ก่อนตายเขาทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง ดูคล้ายตั้งใจใช้ความตายพิสูจน์ความบริสุทธิ์พ่ะย่ะค่ะ”