เวลานั้น เสียงจากด้านนอกดังเข้ามา “คุณชาย หลี่กงให้ท่านกลับไปสักครู่”
เห็นได้ชัดว่าคนด้านนอกมาหาหลี่ชิง
(สมัยราชวงศ์ซ่งไม่มีคำเรียกคุณชาย ส่วนคำว่านายท่านใช้ได้เฉพาะในตระกูลขุนนาง)
หลี่ชิงลุกขึ้น บอกที่อยู่ของตนแก่จ้าวหนิง หากต้องการซื้อที่นา ก็ส่งคนไปจัดการเรื่องที่เหลือต่อได้
ท้ายที่สุด นี่เป็นการค้าครั้งใหญ่ มิใช่ว่าคนสองคนตกลงกันในเบื้องต้นแล้วจะไปซื้อขายกันได้ทันที
ที่นาหนึ่งแสนหมู่มิใช่จำนวนเล็กน้อย เมื่อหลี่ชิงกล่าวว่าสามารถซื้อได้ ก็แสดงว่าทางหวยซีมีผู้เชี่ยวชาญทำการค้าประเภทนี้โดยเฉพาะ อีกทั้งยังมีวิธีการพิเศษในการหมุนเวียนทรัพย์สิน
เพียงเรื่องนี้ก็สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความเลวร้ายของการรวบรวมที่ดินในหวยซี
หลังหลี่ชิงจากไป เหลือเพียงจ้าวหนิงกับเฉียนจิ่นซู
ทั้งสองดื่มชาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสนทนาสัพเพเหระกันอีกพักใหญ่
จ้าวหนิงลุกขึ้นกล่าวว่า “ดึกแล้ว ข้าขอตัวก่อน”
เฉียนจิ่นซูเดินตามจ้าวหนิงออกจากหอฝานโหลว ด้านนอกยังคงมีหิมะตก
จ้าวหนิงประสานมือคำนับ “ขอลา”
“ขอลา”
เดินไปได้ไม่ไกล เฉียนจิ่นซูก็ตามมาทัน “คุณชายจ้าว”
“มีเรื่องใด?”
“บ้านของคุณชายจ้าวอยู่ที่ใด?”
“อยู่ริมแม่น้ำเปี้ยนในเขตเมืองชั้นใน”
“บุญคุณของคุณชายจ้าว ข้าไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร รอพี่ชายกลับเมืองหลวงแล้ว วันหน้าจะไปเยี่ยมเยียนถึงบ้านเพื่อขอบคุณ”
“ไม่ต้องเกรงใจ การลำเลียงเสบียงจากหางโจวยังต้องรบกวนพวกท่าน”
“คุณชายจ้าว ข้ามีเรื่องหนึ่งไม่เข้าใจ”
“เรื่องใด?”
“เหตุใดคุณชายจ้าวจึงต้องไปซื้อที่นาที่หวยซี หรือเป็นเพราะราชสำนักต้องการเสบียงทางแนวเหนือจริงๆ?”
“ราชสำนักต้องการเสบียงทางแนวเหนือจริง”