หวงเฉียนซ่านเงยหน้าขึ้น มองฮ่องเต้อย่างตกตะลึงเล็กน้อย
ในคำให้การเขียนไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า หวงเฉียนซ่านถูกจ้าวเหย่ชี้นำ
เดิมทีหวงเฉียนซ่านเป็นจือฝู่แห่งเหอเจียนฝู่ ครั้นชาวจินยกทัพลงใต้ เขาก็หลบหนีลงมา แล้วไปหาจ้าวโก้วที่ต้าหมิงฝู่ จากนั้นก็พลิกผันกลายเป็นรองแม่ทัพใหญ่ของจ้าวโก้ว
จ้าวโก้วได้อานิสงส์จากการติดตามจงเจ๋อไปด้วย จึงพาจ้าวเหย่ ฟ่านเน่อ หวงเฉียนซ่าน และหวังป๋อเยี่ยนพวกนี้ออกมาพร้อมกัน
ลองนับตามธรรมเนียมแล้ว ทุกคนล้วนมีความชอบ แม้จะไม่มากนักก็ตาม
ในบรรดาพวกเขา หวงเฉียนซ่านนับว่าเกี่ยวดองกับจ้าวเหย่และฟ่านเน่อ
เดิมทีจ้าวเหย่ก็คิดจะดึงหวังป๋อเยี่ยนเข้าพวกด้วย แต่หวังป๋อเยี่ยนกลับดูแคลนจ้าวเหย่ เห็นว่าจ้าวเหย่กับฟ่านเน่อสมองไม่ดี
ส่วนสำนักกิจการทหารและการปกครองนั้น นับตั้งแต่ก้าวออกจากหน่วยงานแห่งนี้ ขุนนางจากซูมี่ย่วนก็จับตาดูอยู่ตลอด ขอเพียงเกิดข้อผิดพลาดขึ้น ทุกคนก็พร้อมพ่นน้ำลายใส่ทันที
จางซูเย่ยังเป็นคนที่ยุยงให้จ้าวกวนเจียประหารสวีปิ่งเจ๋อบนท้องพระโรง หลังจากนั้นจ้าวกวนเจียก็ประหารผู้คนไม่หยุดหย่อน ย่อมถูกขุนนางฝ่ายบุ๋นนับไม่ถ้วนมองว่าเป็นขุนนางกังฉิน
ส่วนจงเจ๋อ เพิ่งถูกเรียกตัวจากบ้านเกิดมาแก้ไขสถานการณ์ในปีแรกแห่งรัชศกจิ้งคัง ก่อนหน้านั้นหลายสิบปีเขาทำหน้าที่เป็นจือเซี่ยนอยู่ตามหัวเมือง กล่าวได้ว่าไร้รากฐานในราชสำนักโดยสิ้นเชิง ทว่ากลับสร้างความชอบใหญ่หลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คนเช่นนี้ย่อมไม่เป็นที่ยอมรับของกลุ่มผลประโยชน์ การโค่นจงเจ๋อจึงเป็นเรื่องปกติในการต่อสู้ทางการเมือง
ส่วนอ๋องคังนั้น หวงเฉียนซ่านเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ฝ่าบาท เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นจ้าวเหย่กับฟ่านเน่อที่ยุยง กระหม่อมเพียงทำตามพวกเขา”