จ้าวหนิงได้ยินเช่นนั้นก็พลันสนใจขึ้นมา
เรื่องนี้ถึงกับต้องหยิบมาถกกันด้วยหรือ?
“ข้าจะเข้าไปได้อย่างไร?” จ้าวหนิงถาม
“ขอทราบชื่อแซ่ของท่าน หากรู้จักเจ้าของสวนแห่งนี้ หรือรู้จักเจ้าภาพงานวันนี้ก็ย่อมได้”
“เจ้าของสวนแห่งนี้ พวกเราย่อม...”
เกาเฉียวกำลังจะเอ่ยปาก แต่จ้าวหนิงขัดขึ้นเสียก่อน เขากล่าวว่า “หนึ่งร้อยก้วนเข้าไปได้หรือไม่?”
คนเหล่านั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ท่านขุนนาง บัตรผ่านประตูราคาไม่แพง คนละ 20 เหวินเท่านั้น ท่าน...”
จ้าวหนิงมองเกาเฉียวแล้วกล่าวว่า “จ่ายเงิน”
“อ้อ” เกาเฉียวได้สติ พลันล้วงเงินออกจากอก เขาหยิบธนบัตรเจียวเฉาสิบใบ ใบละ 10 ก้วน แล้วกล่าวว่า “รับไป”
คนเหล่านั้นชะงักงันอีกครั้ง นี่จ่ายเงินจริงหรือ?
ตั้งหนึ่งร้อยก้วน!
หนึ่งร้อยก้วนเท่ากับ 100,000 เหวิน
แต่บัตรผ่านประตูใบหนึ่งราคาเพียง 20 เหวินเท่านั้น
“พวกเราเข้าไปได้แล้วหรือยัง?”
“วันนี้มีคนอยู่ข้างในมาก หากท่านขุนนางกับคนของท่านไม่ถือว่ามากนักก็เข้าไปได้ แต่ขอท่านอย่าก่อเรื่องขึ้นมาเป็นดีที่สุด”
“วางใจเถิด พวกเราล้วนเป็นคนดีที่ประพฤติตนอยู่ในทำนองคลองธรรม” จ้าวหนิงกล่าวหน้าด้าน ๆ
กล่าวจบ จ้าวหนิงก็นำคนมุ่งเข้าไปด้านใน
ข้างในมีผู้คนอยู่มากมายจริง ๆ ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว ยังมีคนวัยกลางคนและผู้สูงวัยอีกจำนวนหนึ่ง
เมื่อพิจารณาจากเครื่องแต่งกาย ที่นี่ไม่มีคนยากจนแม้แต่คนเดียว
ทุกคนล้วนแต่งกายหรูหรา ไม่ก็มีท่วงท่าสง่างาม
“ท่านขุนนาง ข้าจะไปสืบดูสถานการณ์รอบ ๆ ก่อน” เกาเฉียวกล่าว
“ไปเถิด”
เกาเฉียวนำคนเดินเข้าไปก่อน
เมื่อผ่านระเบียงยาวไป ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง