หลี่เมิ่งป๋อไม่ตอบคำถามของเขา กลับถามต่อว่า “ท่านหมายความว่า ควรยกเลิกโทษประหารชีวิตในกฎหมายหรือ?”
“คำตอบของเรื่องนี้ยังไม่สำคัญในยามนี้” เฉินปี้ชิงกล่าว “ข้าขอถามท่าน หากตัดสินคดีผิดพลาดจนสังหารคนดี ผู้ตายจะฟื้นคืนชีพได้หรือ?”
“ไม่ได้!”
“ในเมื่อไม่ได้ แล้วเหตุใดยังต้องสังหาร?”
คนรอบข้างบางคนคล้ายได้สติขึ้นมา พลันกล่าวว่า “จริงด้วย! ตัดสินคดีผิดพลาดแล้วยังฆ่าคนไปเสีย มิเท่ากับสังหารคนดีผิดตัวหรือ!”
“พี่เฉินกล่าวมีเหตุผล!”
“มีเหตุผลยิ่ง! หากตัดสินคดีผิดพลาดจนสังหารคนดี แล้วความยุติธรรมแห่งฟ้าดินอยู่ที่ใด!”
เสียงตะโกนดังขึ้นจากรอบข้างอีกครั้ง
“เหลวไหลทั้งเพ! ตัดสินคดีผิดพลาด นั่นเป็นความรับผิดชอบของเจ้าหน้าที่ตุลาการ เกี่ยวอันใดกับโทษประหาร?” หลี่เมิ่งป๋อโต้กลับทันควัน “หากกล่าวตามอย่างท่าน เมื่อมีผู้กระทำผิดกฎหมาย ก็ไม่ต้องตัดสินโทษเสียเลย ปล่อยให้ทุกคนพ้นผิดทั้งหมด เช่นนี้ก็จะไม่มีคดีอยุติธรรมแล้ว!”
เฉินปี้ชิงกล่าวว่า “หากไม่ตัดสินโทษผู้ใดเลย ย่อมยิ่งวุ่นวาย แต่หากยกเลิกโทษประหาร ก็จะไม่เกิดการเข่นฆ่าคนดีอย่างหนักหน่วง นับเป็นกุศลยิ่งใหญ่!”
ฟังมาถึงตรงนี้ จ้าวหนิงก็หมดความสนใจที่จะฟังต่อแล้ว
เป็นวาทะน่าเบื่อที่ได้ยินกันจนชินหู
ในประวัติศาสตร์ที่แท้จริง ผู้แทนกลุ่มแรก ๆ ที่สนับสนุนการยกเลิกโทษประหารคือคนอย่างมงเตสกิเออแห่งฝรั่งเศสและเบ็คคาเรียแห่งอิตาลี
จ้าวหนิงไม่สนใจว่ามงเตสกิเออและเบ็คคาเรียคิดอย่างไร
แต่ท่าทีของเฉินปี้ชิงผู้นี้ กลับทำให้เขาเริ่มสนใจขึ้นมาอย่างยิ่ง
ราชวงศ์ซ่งมีผู้สนับสนุนให้ยกเลิกโทษประหารด้วยหรือ?
แน่นอนว่าเป็นไปได้!