“หลิวเฮ่อ!”
“ข้าน้อยอยู่นี่!”
“เจ้าจงนำทหารม้าหนึ่งพันนายไปตรวจสอบก่อน!”
“รับบัญชา!”
“จงระมัดระวังทุกฝีก้าว!”
“ขอรับ!”
หลิวเฮ่อรับคำสั่ง แล้วนำหน่วยสอดแนมกลุ่มนั้นพร้อมทหารม้าหนึ่งพันนายออกเดินทางไปก่อน
เมื่อไปถึงจุดที่หน่วยสอดแนมแจ้งไว้ ก็พบศพอยู่จริง ๆ หลายศพ
“คนเหล่านี้เพิ่งตายวันนี้ และตายตอนเช้า” หลิวเฮ่อกล่าว “ไป ตามรอยเท้าเหล่านี้ไปดู!”
จากรอยเท้าเหล่านั้นพอจะบอกได้ว่าอีกฝ่ายต้อนฝูงแพะจำนวนไม่น้อยไป คงไปได้ไม่ไกลนัก
เป็นดังที่คาดไว้ ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็พบกองกำลังกลุ่มหนึ่งอยู่เบื้องหน้า
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายก็พบพวกเขาแล้วเช่นกัน
ทั้งสองฝ่ายพลันตึงเครียดพร้อมเปิดศึก
หลิวเฮ่อเห็นคนเหล่านั้นผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าบวมฉุ ร่างกายกำยำอ้วนท้วน เพียงมองก็รู้ว่าเป็นพวกต๋าต๋า
คนกลุ่มนี้มักถูกเรียกว่าทาร์ทาร์ขาว เพราะรูปร่างหน้าตาคล้ายชาวซีอวี้ ทั้งยังมีผิวขาว
ส่วนชาวเหมิงอู๋ ในยามนี้ทางการต้าซ่งเรียกพวกเขาว่าต๋าต๋าดำ
“พวกเจ้าเป็นใคร?” หลิวเฮ่อพาดทวนไว้เบื้องหน้าแล้วตะโกนเสียงดัง
เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่
อีกฝ่ายกลับไม่ตอบ แต่ต่างชักธนูออกมา
“ที่นี่คือเขตแดนของต้าซ่ง พวกเจ้าจงแจ้งชื่อและฐานะมาเสียโดยเร็ว มิฉะนั้นจะถูกสังหารโดยไม่มีละเว้น!” หลิวเฮ่อกล่าวซ้ำ
อีกฝ่ายยังคงไม่มีปฏิกิริยา
“ท่านตูอวี้โหวหลิว อีกฝ่ายอาจฟังภาษาของพวกเราไม่เข้าใจ”
“ข้ารู้แล้ว!” หลิวเฮ่อตะโกน “เตรียมสู้!”
กองทัพซ่งพลันตั้งขบวนแผ่กระจายออกไป
ทันใดนั้น อีกฝ่ายก็ตะโกนคำรามว่า “ฆ่า!”