ทั้งสองฝ่ายต่างใช้ยุทธวิธีเรียบง่ายไม่ซับซ้อน นั่นคือพุ่งเข้าโจมตี!
เพียงประจันหน้ากันครั้งเดียว ก็สังหารจนผู้คนล้มระเนระนาด
อู๋หลี่สวมเกราะทั้งร่าง รูปร่างกำยำแข็งแรงดุจวัว มือกำกระบองหนามเล่มหนึ่ง ควบม้านำหน้า ผู้ใดเข้าใกล้เขา ล้วนตกม้าสิ้นชีวิตในทันที
เปิดฉากได้ไม่นาน กองทัพจินก็สังหารอย่างดุดันเกรียงไกร
อู๋หลี่อาบเลือดราวหมาป่า ส่งเสียงคำรามเป็นระลอก ไร้ผู้ใดต่อกรได้
เห็นเพียงเขาฟาดกระบองหนามลงอย่างหนักใส่ทหารซ่งผู้หนึ่ง จากนั้นก็พุ่งเข้าประชิดและบุกต่อ ราวกับมองสิ่งรอบข้างเป็นอากาศธาตุ
หากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่นานก็ต้องเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นแน่
ยามอู๋หลี่กำลังสังหารอย่างหฤหรรษ์ พลันมีร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นใกล้ตัวเขาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ
ในห้วงเวลาต่อสู้เป็นตายอันแสนคับขันเช่นนี้ เขาไม่มีเวลาจำแนกอีกฝ่าย ทำได้เพียงเหวี่ยงอาวุธฟาดใส่ตามสัญชาตญาณ
ทว่าในชั่วพริบตา เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้น อู๋หลี่รู้สึกชาตลอดทั้งแขนจนไร้ความรู้สึก กระบองหนามในมือถูกกระแทกหลุดร่วงลงไป
ใจเขาหนักอึ้ง ทว่าไม่มีโอกาสให้ตอบสนองอีกแล้ว
ทวนเหล็กของคนผู้นั้นพลิกหมุนตามแรงอย่างฉับพลัน ก่อนฟาดลงมาราวกับคมขวานด้วยพละกำลังมหาศาล
ในหัวของอู๋หลี่เหลือเพียงคำถามเดียว: ทวนยาวใช้เช่นนี้ได้ด้วยหรือ?
ยามคำถามนั้นแล่นผ่านไปเพียงชั่ววูบ ทวนเหล็กก็ฟาดลงบนไหล่ของอู๋หลี่แล้ว
พละกำลังมหาศาลถาโถมจากทวนเหล็ก กระแทกเกราะเหล็กบนไหล่จนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กระดูกไหล่ของอู๋หลี่พลันหักสะบั้น
ร่างทั้งร่างของเขาทรุดวูบลง แม้แต่ม้าศึกยังร้องครวญ ขาหน้าพับคุกเข่าลงกับพื้น