ทุกคนที่ยังไม่เคยเข้าตลาดหุ้น เมื่อเห็นคนอื่นขาดทุน ก็มักคิดว่าอีกฝ่ายไม่รู้ความจริงของโลกแม้แต่น้อย จึงได้ลงเอยเช่นนั้น
ความไม่รู้นั่นทำให้เขาขาดทุนจนแม้แต่กางเกงในก็ไม่เหลือ
คนอัจฉริยะอย่างฉันที่เข้าใจกฎเกณฑ์การพัฒนาเศรษฐกิจมหภาคแล้ว เพิ่งจะเข้าตลาดหุ้นเอาป่านนี้ นับเป็นโชคดีของพวกแมงเม่าในตลาดหุ้นจริง ๆ!
หลังจากคนผู้นี้เข้าตลาดหุ้น เขาก็ค่อย ๆ ติดนิสัยเก็บสะสมกางเกงใน อย่างไรเสีย เวลาออกไปข้างนอกก็พูดกับคนอื่นได้ว่า “กางเกงในฉันยังไม่เสียไปเลย เก่งไหมล่ะ!”
เรื่องนี้ไม่ได้ต้องการบอกว่ามนุษย์โอหังและโง่เขลาเพียงใด หากเผยให้เห็นความขมขื่นที่มิอาจทำอะไรได้อีกอย่างหนึ่ง นั่นคือทุกคนล้วนถูกบีบให้เข้าไปอยู่ในกฎเกณฑ์ที่ผู้แข็งแกร่งกำหนดขึ้น ไม่อาจทำตามใจตนเอง
ปัจจัยที่บีบให้ผู้คนเข้าร่วมกฎเกณฑ์นั้นมีอยู่สองประการสุดคลาสสิก คือความหวาดกลัวจากภาวะเงินเฟ้อที่ทำให้ค่าเงินเสื่อมลง และความปรารถนาที่ตนเองหรือครอบครัวมุ่งแสวงหา
กรณีนี้เมื่อนำมาใช้กับสามฝ่ายอย่างทุ่งหญ้า แคว้นจิน และต้าซ่ง ก็อธิบายได้เช่นกัน
การแย่งชิงความเป็นใหญ่ของแคว้นมหาอำนาจก่อให้เกิดความไม่มั่นคงแก่เผ่าทาทาร์และเผ่าหงจี๋ลา ความไม่มั่นคงนั้นกลายเป็นความหวาดกลัว ขณะเดียวกัน ความปรารถนาที่เกิดจากโอกาสซึ่งพวกเขามองเห็นในสถานการณ์นี้ ก็ผลักดันให้ต้องเข้ามามีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้ง
ทว่าเมื่อผู้คนวางแผนทำสิ่งใด แม้จะรู้ถึงความเสี่ยงอยู่แล้ว ก็มักมองผลที่จะเกิดจากความเสี่ยงนั้นเบาบางลง
จนกระทั่งความเสี่ยงเกิดขึ้นจริง พวกเขาจึงจะสัมผัสได้ด้วยตนเองถึงความสิ้นหวังและไร้หนทางเช่นนั้น