วันที่ 29 เดือนห้า เมืองตงจิง ยามเย็น
หลิวหยางริมฝั่งแม่น้ำเปี้ยนพลิ้วไหวในสายลมฤดูร้อน เหล่ากรรมกรขนสินค้านั่งกินมื้อเย็นอยู่ไม่ไกล
ชายหนุ่มคนหนึ่งขึ้นฝั่งจากท่าเรือ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีครามเข้ม แลดูสง่างามสูงศักดิ์อยู่หลายส่วน ด้านหลังมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำติดตามมาหลายคน
ชายวัยกลางคนกล่าวว่า “คุณชาย เชิญทางนี้ ม้าเตรียมไว้แล้ว”
(คำว่า ‘คุณชาย’ ในสมัยราชวงศ์ซ่งใช้เรียกบุตรชายของขุนนาง ส่วนคำว่า ‘กงจื่อ’ ไม่อาจใช้เรียกกันตามใจ เพราะในสมัยซ่งมักหมายถึงบุตรของผู้ได้รับบรรดาศักดิ์กง)
สีฉงกล่าวว่า “ของกำนัลสำหรับท่านฉินเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?”
“เตรียมพร้อมแล้วขอรับ ทางจวนท่านฉินก็จัดการไว้เรียบร้อยแล้ว”
“แต่ข้าได้ยินมาว่า ผู้ที่จะไต่สวนบิดาของข้าในคราวนี้มิใช่ท่านฉินหรือ?”
หวังซู่กล่าวว่า “ราชสำนักเพิ่งตั้งสำนักตรวจการทหารขึ้นเพื่อกำกับดูแลกิจการทหาร คดีของท่านอัครมหาเสนาบดีสี่คงให้สำนักตรวจการทหารเป็นผู้ตรวจสอบ”
“หัวหน้าสำนักตรวจการทหารเป็นผู้ใด?”
“ยามนี้ยังไม่แน่ชัด อาจเป็นจางซูเย่”
“จางซูเย่เป็นข้าหลวงสำนักกิจการทหารและการปกครอง มิอาจไปรับตำแหน่งในสำนักตรวจการทหารได้อีก เจ้าเร่งไปสืบมาว่าหัวหน้าสำนักตรวจการทหารเป็นผู้ใด เรื่องนี้เกี่ยวพันกับความปลอดภัยของบิดาข้า”
“ขอรับ คุณชายโปรดวางใจ ข้าจะไปสืบเดี๋ยวนี้”
หวังซู่รีบรุดจากไป
ยามนั้น ชายหนุ่มหลายคนขี่ม้ามาถึงท่าเรือ
“พี่สี่!”
ชายหนุ่มคนหนึ่งร้องเรียกเสียงดัง ก่อนเดินมาทางนี้
“จ้งเหวิน!” สีฉงก้าวเข้าไปหา
“พี่สี่ พวกเรานึกว่าท่านไปแดนตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว คงลืมพวกเราไปเสียแล้ว!”
“ไฉนเลย!”