วันที่ 10 เดือนหก เจียงหนิงฝู่
“ขอให้ใต้เท้าเฉินออกมาชี้แจงแก่ทุกคน!”
หน้าที่ว่าการเจียงหนิงฝู่ ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง
ในมือเขาโอบป้ายบูชาขงจื่อ สีหน้าเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม
คนรอบข้างต่างพากันตะโกนตาม “ขอให้เฉินจือฝู่ออกมาชี้แจงแก่ทุกคน!”
“ขอให้ใต้เท้าเฉินออกมาชี้แจงแก่ทุกคน!”
ภายในที่ว่าการ หยางปังอี้ผู้ช่วยเจ้าเมืองมองเฉินปังกวงที่กำลังจิบชาอย่างเกรี้ยวกราด “เฉินจือฝู่ บัดนี้ที่ว่าการถูกล้อมไว้แล้ว ท่านไม่คิดหาทางแก้ กลับยังมานั่งจิบชาอย่างสบายใจอยู่ที่นี่!”
เฉินปังกวงหัวเราะหึ ๆ แล้วกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจ้าเมืองหยาง ข้าจะไม่คิดหาทางแก้ได้อย่างไร? ท่านลองออกไปดูสิว่าคนที่มาล้อมที่ว่าการเป็นใครบ้าง คนพวกนั้นไม่ใช่บุตรหลานขุนนาง ก็เป็นบุตรหลานตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในท้องถิ่น!”
หยางปังอี้กล่าวว่า “นี่คือที่ว่าการจือฝู่แห่งเจียงหนิง ท่านเป็นจือฝู่ (เจ้าเมือง) พวกเขาทำเช่นนี้เท่ากับต่อต้านราชสำนัก ต่อให้เป็นบุตรหลานขุนนางที่มีอำนาจเพียงใด ก็สมควรสำรวมตนบ้าง!”
“หยางปังอี้ ข้าพูดตามตรงนะ ท่านยืนพูดโดยไม่ต้องเจ็บตัว ลองไปดูสิว่าคนที่ตะโกนเสียงดังที่สุดเป็นใคร หลิวชิง! ปู่ของเขาเคยดำรงตำแหน่งข้าหลวงตรวจการขนส่งฟู่สื่อแห่งเส้นทางหวยหนานตะวันออก ส่วนหลิวเปี่ยวบิดาของเขาเป็นผู้ดูแลหอการค้าเจียงหนิง ทั้งสะพานบนแม่น้ำฉินหวยและถนนนอกเมืองเจียงหนิง ล้วนเป็นหอการค้าเจียงหนิงที่ออกเงินสร้าง!”
หยางปังอี้กล่าวว่า “เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่งอะไรกัน! บัดนี้หลิวชิงถือป้ายปราชญ์ข่งอยู่ ท่านคิดจะทำอะไร!” เฉินปังกวงกล่าวเสียงเย็น “ยิ่งไปกว่านั้น ที่เขากล่าวว่าราชสำนักบุกโจมตีเหลียวตงโดยพลการ จนก่อให้เกิดสงครามซ่งกับจิน เรื่องนี้ก็มีเหตุผลอยู่!”