วันที่ 11 เดือนสี่ ยามเช้าต้นฤดูร้อน หลังฝนใหม่โปรยปราย สายหมอกบางเบาลอยอ้อยอิ่งอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้ในอุทยานหลวง
ดอกไม้ใบหญ้าริมทางกำลังผลิบานเขียวชอุ่ม
จ้าวหนิงเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ กำลังอ่านสรุปการค้าต่างประเทศที่กรมการค้าทางทะเลหางโจวส่งมา
ในยุคสองราชวงศ์ซ่ง ญี่ปุ่นและน่านน้ำหนานหยางเริ่มค้าขายกับชายฝั่งภาคตะวันออกเฉียงใต้อย่างคึกคัก
โดยเฉพาะญี่ปุ่น ซึ่งเลื่อมใสต้าซ่งอย่างล้นเหลือ ถึงกับส่งสตรีจำนวนมากมายังต้าซ่งเพื่อขอยืมเชื้อสายไปให้กำเนิดบุตร
ทว่าขนาดการค้าเช่นนี้ สำหรับคนจากศตวรรษที่ 21 แล้ว นับว่าเล็กน้อยเสียยิ่งกว่าเล็กน้อย
มีอยู่เพียงหยิบมือ อีกทั้งชาวญี่ปุ่นยังชื่นชอบเหรียญทองแดงของต้าซ่งเป็นอย่างยิ่ง ทุกครั้งพวกเขาจะขนสินค้ากองใหญ่ไปขายแถบอ่าวหางโจว แล้วแลกกลับมาเป็นเหรียญทองแดง
จ้าวหนิงครุ่นคิดขึ้นอีกครั้งว่า หากในอนาคตทำให้ญี่ปุ่นหันมาใช้ธนบัตรเจียวเฉาได้ จะไม่ดีกว่าหรือ?
ขณะนั้น จ้าวติ่งเดินเข้ามา
“ฝ่าบาท”
“มา นั่งตรงนี้เถิด เราเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว”
“ขอบพระทัยฝ่าบาท”
จ้าวติ่งนั่งลง
จ้าวกวนเจียเรียกเขาเข้าวังแต่เช้าตรู่ คงมิใช่เพียงเพื่อรับประทานอาหารเช้ากระมัง
“ไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงเรียกกระหม่อมมาด้วยเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ?”
“เราอยากหารือเรื่องธนบัตรเจียวเฉากับเจ้า หูเฉวียนเริ่มใช้ธนบัตรเจียวเฉาที่ฉางอานแล้ว”
จ้าวติ่งกล่าวว่า “ชาวจิงเจาฝู่ยอมรับได้มากกว่าชาวตงจิง การเผยแพร่ย่อมรวดเร็วกว่าที่ตงจิงพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่แล้ว เพราะในสมัยที่ไช่จิงกุมอำนาจ ราชสำนักเคยออกเจียวจื่อจำนวนมหาศาลในส่านซี ชาวบ้านที่นั่นจึงไม่คุ้นแปลกกับเจียวจื่อ เพียงแต่ในเวลานั้นเจียวจื่อแลกกับเหรียญทองแดงได้อย่างเสรีไม่ได้ การหมุนเวียนก็ไม่ทันกับปริมาณที่ออกมา มูลค่าจึงตกอย่างรวดเร็ว”
จ้าวติ่งเข้าใจทันทีว่าจ้าวกวนเจียเรียกตนมาด้วยเรื่องใด พระองค์คงกังวลว่าหลังราชสำนักออกเจียวจื่อในส่านซีแล้ว จะซ้ำรอยความผิดพลาดของไช่จิงในวันวาน จนชาวบ้านลุกฮือไม่พอใจ