ฉินฮุ่ยเสร็จสิ้นกระบวนการพิจารณาคดีแล้วก็เป็นเวลาดึกมาก เขากลับถึงบ้าน หวังซื่อเตรียมสุราจอกเล็กไว้ให้หลายจอก
หวังซื่อถามว่า “วันนี้ดูเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก?”
“ช่วงนี้ราชกิจมีมากมาย เชื่อว่าเจ้าคงได้ยินมาบ้าง”
หวังซื่อกล่าวว่า “เรื่องหวยซีบัดนี้ทำให้เมืองหลวงปั่นป่วนไปทั่ว วันนี้ยามบ่ายยังมีนักศึกษาจากสำนักไท่เสวียบางคนถกเถียงเรื่องนี้หน้าวัดเซียงกั๋ว พูดกันว่าต้องลงโทษอย่างหนัก”
“ก็แค่เด็กหนุ่มที่ยังไม่ประสีประสาโลกกลุ่มหนึ่งเท่านั้น”
“เหตุใดหรือ ท่านไม่ได้กำลังยุ่งกับเรื่องหวยซีอยู่หรอกหรือ?”
“ใช่ ยุ่งมาทั้งวัน ฝ่าบาททรงเร่งรัด” หลังดื่มสุรา ฉินฮุ่ยรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
ฉินฮุ่ยเหลือบมองหวังซื่อ ก่อนยิ้มถามว่า “เจ้าว่าเป็นอย่างไรเล่า?”
หวังซื่อเข้าใจในทันที แล้วกล่าวต่อว่า “หว่างคิ้วของท่านมีความกังวลหรือ?”
“อาจเป็นเพราะราชกิจมากเกินไป”
“ท่านกังวลเรื่องคดีหวยซี เพราะล่วงเกินผู้คนมากมายหรือ?”
“เรื่องหวยซีสะเทือนทั้งราชสำนัก มิใช่เรื่องที่จะจัดการได้ง่าย หากต้องสังหารคน อาจมีผู้คนล้มตายมากมาย ชื่อความผิดของคนเหล่านั้นล้วนมาจากสิงปู้ (กรมอาญา) ล้วนมาจากมือข้า” ฉินฮุ่ยทอดถอนใจ
หวังซื่อกล่าวต่อว่า “ท่านจงวางใจ เรื่องนี้อาจเป็นโอกาสให้ท่านก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว”
“กล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“คนในหวยซีล้วนเป็นฝ่ายเก่า การจัดระเบียบหวยซีคือการต่อสู้ระหว่างฝ่ายใหม่กับฝ่ายเก่า ท่านอาศัยโอกาสนี้กดฝ่ายเก่าอย่างหนัก ฝ่ายใหม่ย่อมยินดี ท่านอัครเสนาบดีใหญ่ จางซูเย่ และคนอื่น ๆ บัดนี้เป็นคนสนิทของฝ่าบาท ท่านไม่เพียงต้องเอาใจฝ่าบาท แต่ยังต้องเอาใจพวกเขาด้วย ถึงอย่างไรอนาคตของท่านจะเป็นเช่นไร ท่าทีของพวกเขาก็สำคัญยิ่ง”
“แต่พวกเขาก็ใช่ว่าจะได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทตลอดไป นโยบายใหม่ก็ใช่ว่าจะสำเร็จ” ฉินฮุ่ยกล่าวอย่างกังวล “หากนโยบายใหม่ไม่สำเร็จ จ้าวติ่งย่อมต้องพ้นจากตำแหน่ง”