“องค์ชาย! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว กองทัพหลักของเราพ่ายแพ้อย่างยับเยิน!”
“ฝ่าบาทเล่า?” หลี่ฉาเกอสีหน้าเปลี่ยน รีบถามขึ้น
“ทั่วทั้งสนามรบโกลาหล ฝ่าบาทหายสาบสูญไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ฉาเกอจะนำกองทหารองครักษ์ส่วนตัวของตนบุกไปยังแนวกลางเพื่อตามหาหลี่เฉียนซุ่นทันที แต่ถูกจางชุนหมิงขวางไว้
“องค์ชาย มิได้เด็ดขาด บัดนี้กองทัพเราพ่ายแพ้ กำลังพลบอบช้ำ หากพระองค์เป็นอะไรไปอีกคน ต้าเซี่ยคงตกอยู่ในอันตรายแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
หลี่ฉาเกอเหม่อมองไปยังสนามรบแนวกลาง แววตาเจือความไม่ยินยอม เขาถามอย่างเดือดดาลว่า “พี่ใหญ่บัญชาทหารม้าเหล็กหลายหมื่น เถี่ยเหยาจื่อแปดพันนาย กองทัพแข็งแกร่งพร้อมรบ เหตุใดจึงพ่ายแพ้เช่นนี้!”
“องค์ชาย บัดนี้เราต้องถอนทัพ หากกองกำลังหลักของกองทัพซ่งในแนวกลางแยกกำลังออกมา ตัดเส้นทางถอยของเรา เรื่องร้ายจะเกิดขึ้นเป็นแน่!” จางชุนหมิงเตือน
อารมณ์ของหลี่ฉาเกอเห็นได้ชัดว่าควบคุมไม่อยู่ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ร้องคร่ำครวญว่า “สวรรค์ต้องการให้ต้าเซี่ยล่มสลายแล้ว!”
“องค์ชาย! เสด็จไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
ในยามนี้ คงไม่มีผู้ใดเข้าใจความเจ็บปวดในใจหลี่ฉาเกอได้
เขาตกอยู่ในห้วงโทษตนเองอย่างหนัก
หากให้โอกาสเขาได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาจะไม่มีวันร่วมมือกับจ้าวกวนเจีย
เพราะเมื่อพันธมิตรซ่ง-เซี่ยเริ่มต้นขึ้นในปีที่สองแห่งศักราชจิ้งคัง ต้าซ่งไม่เพียงขจัดภัยคุกคามทางตะวันตกเฉียงเหนือได้ แต่ยังได้รับผลประโยชน์มหาศาลจากการค้าระหว่างซ่งกับเซี่ยอีกด้วย
หลี่ฉาเกอรวบรวมสติ ความคิดสุดท้ายที่ยังแจ่มชัดบอกเขาว่าต้องจากไปโดยเร็ว
ยามข่าวชัยชนะฉบับแล้วฉบับเล่ามาถึงมือจ้าวหนิง ก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว
กองทัพหลักของซีเซี่ยพ่ายแพ้ เถี่ยเหยาจื่อของซีเซี่ยแตกพ่าย ทหารม้าหนีกระจัดกระจายจนไม่รู้ว่าไปอยู่แห่งใด