ปลายเดือนสาม ทูตซ่งจางเคอเดินทางถึงเมืองหู่ซืออว่อเอ่อร์ตัว และได้พบเยลี่ว์ต้าสือ
“ทูตซ่งมาถึงแคว้นเหลียวของเราด้วยธุระอันใดหรือ?”
จางเคอกล่าวตรงประเด็นว่า “กองคาราวานของเราถูกโจมตีที่อาหลีหม่า ฝีมือชาวเก๋อลั่วลู่ ข้าได้ยินมาว่าพวกเขายอมสวามิภักดิ์ต่อท่านแล้ว จึงมาขอตัวคนจากท่าน”
“เรื่องนี้พวกเราไม่เคยได้ยินมาก่อน” ผู้กล่าวมิใช่เยลี่ว์ต้าสือ แต่เป็นเยลี่ว์เยียนซาน “เข้าใจผิดหรือไม่?”
“เป็นความจริงทุกประการ” จางเคอกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “ต้าซ่งของเราเป็นแว่นแคว้นแห่งพิธีธรรม บนเส้นทางสายไหม เราต้องการค้าขายเท่านั้น หาได้มีเจตนาร้ายอื่นไม่ หากแคว้นของท่านยังยืนกรานกักตัวคนของเรา ตัดขาดเส้นทางการค้า แล้วเกิดผลร้ายอันใดขึ้น พวกท่านก็ต้องรับผิดชอบเอง!”
“ทูตซ่งกำลังข่มขู่พวกเราหรือ?” เซียวว่อหลี่ล่าหัวเราะเย็นชา
จางเคอกล่าวว่า “ยังไม่ถึงกับเป็นคำข่มขู่ เพียงต้องการให้เส้นทางสายไหมกลับมาใช้ได้ดังเดิม”
“ให้เส้นทางสายไหมกลับมาใช้ได้ดังเดิมหรือ?” เยลี่ว์เยียนซานกล่าวเสียงเย็น “กองทัพซ่งยกทัพโจมตีเกาชาง ก็เพื่อให้เส้นทางสายไหมกลับมาใช้ได้ดังเดิมเช่นกันหรือ?”
“ฮ่องเต้ของเราทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตา แต่เดิมทรงส่งทูตไปยังเกาชาง หวังให้เกาชางค้าขายกับต้าซ่งของเรา ไหนเลยจะคาดคิดว่าเกาชางไร้คุณธรรม สังหารทูตของเรา บีบให้ฮ่องเต้ต้องส่งทัพมุ่งตะวันตก จึงเกิดศึกปราบเกาชางขึ้น การโจมตีเกาชางย่อมเป็นไปเพื่อให้เส้นทางสายไหมกลับมาใช้ได้ดังเดิม!”
“ในเมื่อพวกเจ้าพิชิตเกาชางแล้ว อีกทั้งเกาชางก็สำนึกผิดอย่างจริงใจ เหตุใดจึงยังไม่ถอยกลับไปยังด่านอวี้เหมิน?” เซียวว่อหลี่ล่าถาม “ผ่านศึกครั้งนี้ เกาชางย่อมให้ความร่วมมือด้านการค้ากับพวกเจ้า หากกองทัพซ่งยังคงตั้งมั่นอยู่ที่นี่ เกรงว่าจะไม่เหมาะสม!”