“ยามนี้แม่ทัพหานมีกองทัพรักษาพระองค์อยู่ในมือ 8,000 นาย ฝ่าบาททรงให้มาถามท่านว่า ยังต้องการให้ส่งกำลังไปเสริมแม่ทัพหานหรือไม่?”
จงเจ๋อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ข้ามีเซียงจวินอยู่ที่นี่ 20,000 นาย สามารถระดมไปได้ 10,000 นาย ออกเดินทางจากจวนหางโจวไปญี่ปุ่น เพื่อรักษาความมั่นคงของสถานการณ์ศึก”
หูอิ๋นไม่คิดว่าจงเจ๋อจะให้คำตอบรวดเร็วเช่นนี้ เขากล่าวว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีจงมีคุณธรรมสูงส่ง”
หูอิ๋นสนทนากับจงเจ๋อต่ออีกพักใหญ่ จึงลุกขึ้นกล่าวลา
ก่อนจากไป หูอิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเตือนว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีจง ข้าขอพูดตามตรง เรื่องส่งทหารไปเสริมญี่ปุ่นนั้น มิใช่เพียงการเพิ่มกำลังทหารเท่านั้น”
จงเจ๋อถอนหายใจ “ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร เรื่องที่ฝ่าบาทไม่สะดวกลงมือ ข้าจัดการแทนพระองค์เอง สิ่งใดสำคัญที่สุด? ชัยแพ้ชนะในแนวหน้าสำคัญที่สุด จะปล่อยให้การช่วงชิงอำนาจในราชสำนักส่งผลต่อชัยแพ้ชนะในแนวหน้าได้อย่างไร”
“ท่านอัครมหาเสนาบดีจงมีคุณธรรมสูงส่ง”
ในปีจิ้งคังที่ 14 ผู้ที่มีความสุขที่สุดน่าจะเป็นไช่เม่า
จ้าวกวนเจียทรงประสงค์ส่งกำลังไปเสริมญี่ปุ่น ทว่าขุนนางใหญ่หลายคนกับสำนักกิจการทหารและการปกครองต่างแสดงความไม่เห็นด้วย จึงไม่สะดวกจะทำให้เหล่าขุนนางใหญ่ขุ่นเคือง อีกทั้งยุทโธปกรณ์แนวเหนือก็ตึงมืออย่างแท้จริง
ในยามนี้ การมอบอำนาจตัดสินใจให้ผู้อาวุโสทางภาคตะวันออกเฉียงใต้โดยตรง ไม่เพียงบรรลุเป้าหมายได้ แต่ยังคลี่คลายข้อโต้แย้งในราชสำนักได้ด้วย
ที่สำคัญที่สุดคือ มิได้แสดงท่าทีเข้าข้างองค์ชายพระองค์ใด
ต้นเดือน 2 เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน หานซื่อจงส่งกองทัพรักษาพระองค์ 3,000 นายของจางชิงไปถึงดาไซฟุ ส่วนตนเองประจำการอยู่ที่แคว้นอิวามิ พร้อมกองทัพรักษาพระองค์ 2,000 นาย