เซี่ยจงเหรินชะงักไปครู่หนึ่ง มองสิ่งกลม ๆ นั่นอย่างไม่รู้ว่าคืออะไร
ทุกคนต่างมองไปด้วยสายตาฉงน
หวังเต๋อฟาจึงลองดมแล้วกล่าวว่า “เหตุใดข้าจึงได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ?”
เซี่ยจงเหรินกลับมิได้คิดมาก รับสิ่งนั้นมาแล้วถามว่า “ไม่ทราบว่านี่คือสิ่งใด?”
“ขอเชิญถงจือเซี่ยเปิดดูด้วยตนเอง”
เซี่ยจงเหรินค่อย ๆ แก้ผ้าออกทีละชั้น
กลิ่นคาวเลือดเริ่มลอยออกมา และเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ อย่างเห็นได้ชัด
ทุกคนคล้ายจะเริ่มรู้สึกถึงลางร้าย หรือว่านี่จะเป็น...
คงมิใช่หัวหมูหรอกกระมัง?
เช่นนั้นก็ต้องเป็นศีรษะคนแล้ว!
ถังเค่อร้องตะโกนทันทีว่า “จับคนพวกนี้ไว้!”
มือปราบรอบด้านชักดาบพุ่งเข้าใส่
พานหานหลีกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีถัง ฮ่องเต้ประทับอยู่นอกเมือง ข้าน้อยได้รับพระบัญชาให้นำสิ่งนี้มาส่ง”
สิ้นคำ ทุกคนต่างตกตะลึง
ถังเค่อถามว่า “เป็นความจริงหรือ?”
“เรื่องเกี่ยวข้องกับฮ่องเต้ในยามนี้ ต่อให้ข้าน้อยมีศีรษะถึงร้อยหัว ก็ไม่กล้ากล่าววาจาเหลวไหล”
ในยามนั้น เซี่ยจงเหรินแก้ผ้าจนถึงชั้นสุดท้ายแล้ว มือทั้งสองสั่นเทาขณะเปิดผ้าทั้งหมดออก ก่อนจะเห็นศีรษะบุตรชายของตน
ดวงตาของเซี่ยเหวินเต๋อยังคงเบิกกว้าง ปากเผยอเล็กน้อย ค้างอยู่ในความหวาดกลัวชั่วขณะก่อนสิ้นใจ
เซี่ยจงเหรินร้องเสียงหลงราวกับแมวถูกเหยียบหาง กระโดดผลุงขึ้นจากที่เดิมแล้วโยนศีรษะทิ้งไป
ศีรษะของเซี่ยเหวินเต๋อตกลงในอ้อมแขนของหลิวซูพอดี หลิวซูผวาหนีด้วยความหวาดกลัว
ศีรษะนั้นจึงตกลงพื้น กลิ้งไปกับพื้น
เลือดที่จับตัวเป็นก้อนลากเป็นทางยาวบนพื้น เส้นผมยุ่งเหยิงปกคลุมศีรษะเอาไว้
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างตกใจจนถอยกรูด
ถังเค่อกล่าวว่า “แล้วศีรษะนี่จะอธิบายอย่างไร?”
“คนผู้นี้คือเซี่ยเหวินเต๋อ บุตรชายของเซี่ยจงเหริน เขายุยงชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยให้ก่อเรื่องวิวาทกันเอง ฮ่องเต้เสด็จผ่านมาพบเข้า จึงทรงสังหารเขา!”