“น้องสาว?”
“ก็คือแม่นางเฉียนจิ่นซู”
จ้าวหนิงตกตะลึงยิ่งนัก คาดไม่ถึงว่าเฉียนจิ่นซูจะแต่งงานเสียแล้ว
ในความทรงจำของเขา คุณหนูเฉียนยังดูเหมือนเป็นสาวน้อยที่อายุไม่ถึงยี่สิบปี
คราวนี้เขาจึงตระหนักว่า ในสมัยโบราณ หากอายุสิบแปดหรือสิบเก้าปีแล้วยังไม่ออกเรือน ก็ถือว่าเป็นสาวเทื้อที่อายุมากแล้ว
“นางจะแต่งงานแล้วหรือ?”
“ใช่ ปีนี้นางอายุสิบเก้าแล้ว หากยังไม่ออกเรือน ต่อไปคงไม่มีใครแต่งด้วย!”
“จะแต่งกับใคร ตกลงกันแล้วหรือยัง?”
“เรื่องนี้... ดูเหมือนจะใกล้ตกลงกันแล้ว กำลังเจรจาเรื่องสินสอด อ้อ นึกออกแล้ว ได้ยินว่าจะรับเขย ไม่ใช่แค่แต่งออกไปธรรมดา”
“ข้าถามว่าตกลงตัวคนแล้วหรือยัง?”
“น่าจะตกลงกันแล้วกระมัง”
“น่าจะ?”
“คงตกลงกันไปแล้วแปดส่วน เรื่องนี้ข้าไม่ได้ถามให้ละเอียดจริง ๆ”
จ้าวหนิงพลันลุกขึ้น ถามว่า “คุณหนูเฉียนอยู่ที่ใด?”
“อยู่ที่มหาวิทยาลัยตงจิงน่ะสิ!” หวังจงหวังทำหน้างุนงง เหตุใดจ้าวกวนเจียจึงพลันตื่นเต้นขึ้นมา?
“ยังเรียนไม่จบก็จะพูดคุยเรื่องแต่งงานแล้วหรือ?”
“อีกไม่นานก็จบแล้ว เดือนหน้า”
“เพิ่งเรียนจบก็จะพูดคุยเรื่องแต่งงานแล้วหรือ?”
“ไม่มีกฎหมายข้อใดห้ามพูดคุยเรื่องแต่งงานเสียหน่อย”
ครึ่งชั่วยามต่อมา จ้าวหนิงก็มาถึงบริเวณใกล้มหาวิทยาลัยตงจิง
เฉียนจิ่นซูเพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ ก็พบจิงเชาที่หน้าประตูสำนักศึกษา
เมื่อเห็นจิงเชา หัวใจของเฉียนจิ่นซูก็พลันเบิกบานขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
นางรู้ดีว่า เมื่อได้พบจิงเชา ก็หมายความว่าจะได้พบจ้าวกวนเหริน
นับจากการชุมนุมของตระกูลเฉียนครั้งก่อน จ้าวกวนเหรินก็หายตัวไปอีกครั้ง