วันที่ 15 เดือนสี่ ยามเช้าตรู่ในต้นฤดูร้อนอันงดงาม หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ จ้าวหนิงก็เรียกจ้าวติ่งกับจางจวิ้นเข้าพบ
“กระหม่อมคารวะฝ่าบาท”
“ไปสถาบันศึกษาสรรพสิ่งกัน วันนี้เราจะให้พวกท่านทั้งสองได้ชมของแปลกใหม่ที่สถาบันศึกษาสรรพสิ่งเพิ่งประดิษฐ์ขึ้น”
“ไม่ทราบว่าเป็นสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ”จางจวิ้นถาม
“ไปถึงแล้วก็รู้เอง”
ไม่นานนัก ขบวนฮ่องเต้และขุนนางก็มาถึงสถาบันศึกษาสรรพสิ่ง
เฉินกุยกำลังรอรับเสด็จอยู่หน้าประตู
“ถวายคำนับฝ่าบาท”
“ไม่ต้องมากพิธี สิ่งที่เราต้องการอยู่ที่ใด”
“อยู่ด้านในพ่ะย่ะค่ะ”เฉินกุยกล่าว
“ไปดูกัน”
เฉินกุยนำจ้าวหนิงและคนอื่น ๆ ไปยังลานด้านหลัง ที่นั่นมีผู้คนอยู่ไม่น้อย
“ฝ่าบาท เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงเดินตามเฉินกุยไปตลอดทาง บนลานฝึกด้านหน้า มีแท่งทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสตั้งอยู่แท่งหนึ่ง สูงไม่มาก ราวครึ่งเมตร มีสีเทาเข้ม
“ฝ่าบาท สิ่งที่พระองค์ต้องการอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวติ่งกับจางจวิ้นสบตากัน ไม่รู้ว่าสิ่งตรงหน้าคืออะไร ดูแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ ถึงกับทำให้จ้าวกวนเจียพาท่านใหญ่จากสำนักบูรพาและสำนักประจิมมาเยี่ยมชมแต่เช้าตรู่
เฉินกุยยื่นค้อนด้ามหนึ่งให้ จ้าวหนิงรับมาแล้วฟาดลงบนแท่งสี่เหลี่ยมจัตุรัสนั้น
เสียงดังปัง ผิวด้านบนปรากฏรอยแตกร้าวจาง ๆ
“ฝ่าบาท...”
จ้าวติ่งตกตะลึง ทว่าจ้าวหนิงกลับฟาดลงไปอีกครั้ง หลุมตื้น ๆ ลึกขึ้นเล็กน้อย รอยแตกร้าวก็เพิ่มมากขึ้น
จ้าวหนิงไม่สนใจคำทัดทานของจ้าวติ่งกับจางจวิ้น ฟาดค้อนต่อเนื่องหลายครั้ง จึงทุบแท่งสี่เหลี่ยมจัตุรัสให้แตกออกมาได้ชิ้นเล็ก ๆ