เมืองเปี้ยนจิงในเดือนสิบ มีหิมะแรกของปีโปรยปรายลงมา
จ้าวเฉินพบจางจวิ้นอยู่ด้านนอกตำหนักเหวินเต๋อ ผู้ติดตามมาด้วยยังมีหวังจงหวังและเฉียนอวี้ชิง กระทั่งจ้าวติ่งก็อยู่ที่นั่นด้วย
แน่นอนว่า ยังมีอีกคนหนึ่ง นั่นคือหานซื่อจง
“ท่านอ๋องเหลียว” เมื่อทุกคนเห็นจ้าวเฉิน ต่างก็ทักทายเขา
จ้าวเฉินคารวะตอบทีละคน
ยามนั้น จ้าวกวนเจียเสด็จมาถึงตำหนักเหวินเต๋อ
“ถวายบังคมฝ่าบาท”
“เข้ามาคุยกันข้างใน” จ้าวหนิงถือฎีกาฉบับหนึ่ง สีหน้าไม่สู้ดีนัก
ภายในตำหนักเหวินเต๋อมีเตาอุ่นกายติดไฟลุกโชน เมื่อทุกคนเข้ามา ต่างก็ถอดเสื้อคลุมกันอย่างพร้อมเพรียง
จ้าวเฉินนึกสงสัย ตั้งแต่กลับมา จ้าวกวนเจียก็ยังไม่เคยเรียกพบ ไม่รู้ว่าเหตุใดวันนี้จึงมีรับสั่งเรียกกะทันหัน
อีกทั้งขุนนางใหญ่ก็อยู่กันครบ
“จูเซิ่งเฟยเล่า?” จ้าวหนิงถาม
หวังหวยจี๋เดินไปที่ประตูตำหนัก ชะโงกมองออกไปด้านนอก ครั้นเห็นจูเซิ่งเฟยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ก็รีบส่งสายตาให้เขา
จูเซิ่งเฟยก้าวสั้น ๆ เร่งฝีเท้าเข้ามาในตำหนัก เหงื่อท่วมศีรษะ เขารีบกล่าวว่า “ขอฝ่าบาทโปรดอภัย กระหม่อมมีธุระติดขัด”
จ้าวหนิงตรัสว่า “ถอดเสื้อคลุมก่อน ระวังเหงื่อชุ่มแล้วจะเป็นหวัด”
“พ่ะย่ะค่ะ”
จูเซิ่งเฟยถอดเสื้อคลุมเสร็จ จึงกลับมายืนอยู่ด้านข้าง
“จูเซิ่งเฟย นี่คือฎีกาที่เจ้าเขียน จงเล่ามาว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น” จ้าวหนิงตรัสด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“พ่ะย่ะค่ะ”
จูเซิ่งเฟยก้าวออกมาแล้วกล่าวว่า “จางจี้อัน บุตรชายของจางเจิ้งเหยียน รองเจ้ากรมพิธีการ เสียชีวิตกะทันหัน ผลการสอบสวนพบว่าเกิดจากร่วมประเวณีมากเกินไป แต่เรื่องนี้ก่อให้เกิดเสียงฮือฮาอย่างยิ่งในหมู่ประชาชน ยามนี้มีคนในเมืองหลวงบางส่วนเรียกร้องให้ราชสำนักระงับการนำสตรีจากญี่ปุ่นเข้ามาโดยทันที”
จ้าวเฉินประหลาดใจอยู่บ้าง ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้