คำพูดของหวังฝู่ทั้งตรงไปตรงมาและแฝงนัย
คนบางคนที่ว่าเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน หวังสร้างความดีความชอบ และจับกลุ่มพวกพ้องเพื่อแสวงหาอำนาจนั้นเป็นใครกัน?
คำพูดนี้กำลังพาดพิงถึงผู้ใด?
ผู้กุมอำนาจทางการทหารและการปกครองในยามนี้คือใคร?
แล้วขุนนางผู้ก่อสงครามในยามนี้เป็นใคร?
ภายในหอฝานโหลวมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่
ท่ามกลางฝูงชน ถึงกับมีคนเดือดดาลจนตะโกนเสียงดังว่า “ทหารและชาวบ้านในดินแดนเหอหนานเสียชีวิตในสนามรบกว่าหลายแสน เหตุใดจึงไม่มีใครส่งกำลังไปช่วย? เหตุใดจึงไม่ส่งกำลังไปช่วย!”
มีคนในฝูงชนตะโกนขึ้นอีกว่า “เยว่เฟยเล่า? ในมือเยว่เฟยมียอดทหารมากมาย เหตุใดจึงยืนมองโดยไม่ทำอะไร!”
“เยว่เฟยเก่งกาจนักมิใช่หรือ เหตุใดไม่ไปช่วย!”
“ใช่แล้ว! เหตุใดเยว่เฟยไม่ไปช่วย! ราชสำนักมอบกำลังพลให้เขามากมายเพียงนั้น!”
“ก่อนหน้านี้เยว่เฟยชนะศึกมามากมาย เหตุใดในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้จึงไม่ไปช่วย!”
“เยว่เฟยเป็นวีรบุรุษของพวกเรา เขาอยู่ที่ใด กำลังทำอะไรอยู่?”
“ยามนี้เยว่เฟยย่อมเลือกปกป้องตนเอง นิ่งเฉยไม่ขยับเขยื้อน!”
“วีรบุรุษอะไรกัน! ก็แค่คนเห็นแก่ตัว!”
“ก่อนหน้านี้ข้าช่างตาบอดนัก ถึงได้คิดว่าเยว่เฟยเป็นวีรบุรุษแห่งต้าซ่งของเรา! นับจากนี้หากข้าพูดชมเยว่เฟยอีกแม้แต่คำเดียว ขอให้ข้าตายอย่างอนาถ!”
“ข้าบอกมานานแล้ว! บอกมาตั้งนานแล้ว! เยว่เฟยผู้นั้นก็แค่คนที่สร้างชื่อเสียงลวงโลก! ข้าวิเคราะห์มาอย่างละเอียดแล้ว ศึกที่ชนะก่อนหน้านี้ไม่ใช่เขาเป็นผู้รบ แต่เป็นทหารใต้บังคับบัญชาต่างหากที่เอาชีวิตเข้าแลก เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย!”
“ถูกต้อง! เจ้าพูดถูก! เสบียงและการสนับสนุนก็เป็นราชสำนักจัดหาให้!”