ครึ่งชั่วยามให้หลัง กองทัพซ่งก็ทะลวงแนวต้านไปได้ทีละชั้น
ทหารแตกพ่ายต่างหนีกระจัดกระจาย ความหวาดกลัวเริ่มแพร่กระจายไปทั่ว
ทหารม้าเผ่าทาทาร์ที่ยังตั้งขบวนไม่ทัน เพิ่งรวมตัวกันได้ ก็ได้ยินว่ากองหน้าพ่ายแพ้แล้ว แม้แต่หัวหน้าเผ่าก็ไม่รู้ว่าหายไปที่ใด กองหลังจึงแตกฮือหนีกันไป
ยามเที่ยง รอบบริเวณหลายสิบลี้มีแต่ทหารแตกพ่ายอยู่ทุกหนแห่ง
กระทั่งยามเว่ยยามปลายของช่วงบ่าย (บ่ายสามโมง) กองทัพหลักของซ่งจึงทยอยกลับมา
สังหารศัตรูไปเท่าใด ย่อมยังนับไม่ถ้วนในเวลาอันสั้น
จำนวนเชลยอยู่ที่ราวหนึ่งหมื่นคน
“แม่ทัพเยว่!”
เยว่อวิ๋นสวมเกราะ นำกำลังพลควบม้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว เกราะทั่วร่างของเยว่เฟยถูกย้อมด้วยโลหิตจนแดงฉาน ทั้งตัวแผ่ไอสังหารเย็นเยียบ ชวนให้ผู้คนไม่กล้าสบตา
“แม่ทัพเยว่! ต๋าต๋าพ่ายแพ้ทั่วทั้งแนวแล้ว ข้าน้อยสืบทราบว่าหัวหน้าเผ่าหนีไปทางตะวันออก!”
“หนิวเกาวางกำลังป้องกันอยู่ทางตะวันออก เขาหนีไม่พ้นหรอก!”เยว่เฟยออกคำสั่ง“หยุดสังหาร หากจับเป็นได้ก็จับเป็นให้หมด!”
“รับบัญชา!”
ยามเย็น ขณะเมี่ยอู้เจินเซี่ยวหลี่ถูหนีอย่างทุลักทุเล เขาก็พบกับกองกำลังของหนิวเกา จึงทำได้เพียงลนลานหนีต่อไป
เดิมทีเขาตั้งใจจะหนีไปทางตะวันออก มุ่งสู่แคว้นจินเพื่อขอกำลังช่วยเหลือ แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว จำนวนทหารซ่งที่มาถึงมีมากเกินคาด
ท่ามกลางความหวาดหวั่น เขาจึงทำได้เพียงหนีขึ้นเหนือ
เมื่อฟ้ามืด เขาหนีมาถึงทะเลสาบจวี้หลุนทางเหนือ แต่ยังไม่ทันข้ามไป ก็พบคนร่วมเผ่าที่แตกกระเจิงหนีอยู่ริมทางมากมาย จึงได้รู้ว่ากำลังทหารที่ทะเลสาบจวี้หลุนถูกทำลายไปแล้วเช่นกัน
ชาวทาทาร์ที่ทะเลสาบจวี้หลุนยอมจำนนทั้งหมด