เจิ้งสี่หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา ยื่นให้หลูชิงหลิว
หลูชิงหลิวอ่านจบจึงตระหนักว่าคนตรงหน้าผู้นี้ไม่ธรรมดา เขาเป็นคนสนิทของเกาไท่เว่ย
มิฉะนั้นเกาชิวคงไม่มอบจดหมายสำคัญถึงเพียงนี้ให้คนผู้นี้นำมา
กล่าวให้ถูกต้อง จดหมายฉบับนี้มิได้เขียนถึงเกาชิว แต่เขียนถึงจ้าวกวนเจีย
หลูชิงหลิวมีเหตุผลนับร้อยที่จะเชื่อว่าจ้าวกวนเจียต้องอ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว กล่าวอีกนัยหนึ่ง คนผู้นี้ก็เป็นคนสนิทที่จ้าวกวนเจียยอมรับเช่นกัน
“เป็นข้าน้อยที่มีตาหามีแววไม่!” หลูชิงหลิวเปลี่ยนสีหน้าทันที ท่าทีที่มีต่อเจิ้งสี่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง
คนเช่นหลูชิงหลิวที่รอดชีวิตจากเงื้อมมือจ้าวหนิง ทั้งยังติดต่อรับมือไปมาระหว่างฉินฮุ่ย ไช่เม่า และเกาชิวได้ ย่อมเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งกว่าคนทั่วไปจะเทียบได้
“บัดนี้จงบอกทุกสิ่งที่เจ้ารู้แก่ข้า” เจิ้งสี่กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของเขาคล้ายผิวน้ำในทะเลสาบยามสารท อ่อนโยนและใสสะอาด ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ หลูชิงหลิวยิ่งรู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดา
“ท่านเจิ้งอยากทราบเรื่องใดหรือ?”
“เหตุใดหลี่กังจึงตรวจสอบเจ้า?”
หลูชิงหลิวถอนหายใจ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนเผยความจนใจสามส่วน ความเจ็บปวดสามส่วน ความโศกเศร้าสามส่วน และความโดดเดี่ยวอีกหนึ่งส่วน
“เรื่องนี้เกรงว่าจะซับซ้อนยิ่งนัก”
“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ เล่ามา”
หลูชิงหลิวกล่าวอย่างจริงจังว่า “หลี่กังตรวจสอบข้า จุดประสงค์สำคัญคือสืบเรื่องลักลอบค้าของเถื่อนของข้าในเหลียวตง”