“ไช่เม่าเชื่อว่าท่านมีหลักฐานที่เอาชีวิตฉินฮุ่ยได้อยู่ในมือหรือ?”
“เขาอาจคิดเช่นนั้น แต่ความจริงแล้วข้าน้อยไม่มีหลักฐานดังกล่าว หวังซื่อ ฮูหยินของฉินฮุ่ย ทำการค้าอยู่ในเหลียวตง อีกทั้งนางยังใช้วิธีการซับซ้อนหลายชั้นเพื่อซ่อนตัวตนอย่างมิดชิด”
แววตาของหลูชิงหลิวแฝงความหม่นหมองอยู่บ้าง
ครานี้เขาหม่นหมองจริง ๆ มิได้เสแสร้ง
เขาเคยคิดว่าตนสามารถเอาตัวรอดท่ามกลางขุมอำนาจใหญ่หลายฝ่ายได้ แต่แท้จริงแล้วคนเหล่านั้นอยู่เหนือขึ้นไป เพียงยกมือก็สามารถบดขยี้มดปลวกอย่างเขาได้ทุกเมื่อ
“ผลประโยชน์ทางการค้าของสามีภรรยาฉินฮุ่ยในภาคเหนือซับซ้อนพันเกี่ยวกัน ยิ่งเมื่อประกอบกับรากฐานอันมั่นคงของฉินฮุ่ยในราชสำนัก การสืบหาเรื่องของเขาจึงยากยิ่ง ต่อให้มีคนตรวจพบ ขอเพียงสังหารฉินฮุ่ยไม่ได้ ย่อมต้องถูกตอบโต้จนย่อยยับ”
เจิ้งสี่ตกอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด
หลี่กังเป็นผู้เที่ยงตรงไม่เอนเอียง ส่วนหลูชิงหลิวพัวพันอยู่กับบุคคลสำคัญในแวดวงผลประโยชน์ของเหลียวตง บัดนี้เมื่อเขาก่อคลื่นลมขึ้นมา ขุมอำนาจหลายฝ่ายจึงเข้ามาพัวพัน
หากไม่มีหลักฐานแน่นหนา จ้าวกวนเจียไม่มีทางแตะต้องฉินฮุ่ยเป็นอันขาด
เรื่องนี้เจิ้งสี่เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
จ้าวกวนเจียเป็นคนสังหารผู้คนมากมายก็จริง ทว่าพระองค์ทรงยึดถือหลักฐานมาโดยตลอด อีกทั้งยังเอื้อเฟื้อต่อขุนนางผู้สร้างคุณงามความดีอย่างยิ่ง
การประคับประคองกลุ่มขุนนางขนาดใหญ่หาใช่เรื่องง่าย เจิ้งสี่เพิ่งเข้าใจเรื่องนี้อย่างแท้จริงหลังจากเข้ามาทำงานในสำนักองครักษ์หลวง
ทุกคนล้วนมีความเห็นแก่ตัว ความต้องการของแต่ละคนก็แตกต่างกัน หากต้องการให้ผู้มีความสามารถในราชสำนักติดตามทำงานให้ฝ่าบาทต่อไป ก็จำเป็นต้องแสดงความเคารพอย่างยิ่งต่อผู้มีความดีความชอบ